ด็อกเตอร์เจคิลกับมิสเตอร์ไฮด์

เรื่องเล่าเรื่องประตู

The Story of the Door

มิสเตอร์อัทเทอร์สันเป็นทนายความ เขาสูงและผอม มีใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง เขาแทบจะไม่เคยยิ้ม และไม่ค่อยพูด แต่ถึงอย่างนั้นคนก็ยังชอบเขา

Mr Utterson was a lawyer. He was tall and thin, with a hard, serious face. He almost never smiled, and he did not talk much. But people liked him all the same.

เมื่ออยู่กับเพื่อน หลังอาหารค่ำที่ดี ตาของเขาจะอบอุ่นและใจดี เขาไม่เคยแสดงความอบอุ่นนี้ทางคำพูด เขาแสดงมันผ่านสิ่งที่เขาทำ เขาเข้มงวดกับตัวเอง และใช้ชีวิตที่เงียบสงบเรียบง่าย แต่เขาไม่เคยเข้มงวดกับคนอื่น

With friends, after a good dinner, his eyes became warm and kind. He never showed this warmth in his words. He showed it in the things he did. He was strict with himself and lived a quiet, simple life. But he was never strict with other people.

เมื่อเพื่อนของเขาทำอะไรผิด มิสเตอร์อัทเทอร์สันจะไม่ตัดสินพวกเขา เขาพยายามช่วยพวกเขา “พี่น้องของผมจะตกนรกด้วยทางของเขาเองก็ช่างเถอะ” เขามักจะพูดแบบนี้เสมอ เขาจึงมักเป็นเพื่อนที่ดีคนสุดท้ายในชีวิตของคนที่กำลังมีปัญหา คนเหล่านั้นสามารถมาหาเขาได้เสมอ และเขาก็ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนเดิม

When his friends did something wrong, Mr Utterson did not judge them. He tried to help them. “My brother can go to the devil in his own way,” he often said. So he was often the last good friend in the life of a man in trouble. Those men could always visit him, and he treated them the same as before.

เพื่อนของเขาเป็นคนในครอบครัว หรือคนที่เขารู้จักมานาน หนึ่งในนั้นคือมิสเตอร์ริชาร์ด เอนฟิลด์ ลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยกว่า เอนฟิลด์เป็นคนที่มีชื่อเสียงในลอนดอน เขาเป็นคนร่าเริงและไปงานเลี้ยงบ่อย

His friends were people from his own family or people he knew from long ago. One of them was Mr Richard Enfield, a younger cousin. Enfield was well known in London, a lively man who went to many parties.

หลายคนสงสัยเกี่ยวกับชายสองคนนี้ พวกเขามีอะไรที่เหมือนกัน พวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน ทุกวันอาทิตย์พวกเขาจะไปเดินเล่นด้วยกันเป็นเวลานาน คนที่พบพวกเขาตอนเดินเล่นต่างพูดเหมือนกันว่า “พวกเขาไม่พูดสักคำ และพวกเขาดูเบื่อ” เมื่อมีเพื่อนเดินผ่านมา ชายสองคนก็ดูมีความสุขที่ได้เจอคนใหม่

Many people wondered about these two men. What did they have in common? What did they talk about? Every Sunday they went for a long walk together. People who met them on these walks said the same thing: “They don’t say a word, and they look bored.” When a friend came along, the two men seemed happy to see somebody new.

แต่อัทเทอร์สันและเอนฟิลด์ชอบการเดินเล่นในวันอาทิตย์ สำหรับทั้งสองคน การเดินเล่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในสัปดาห์ พวกเขาปฏิเสธงานเลี้ยงเพื่อการนี้ และแม้แต่งานก็ปฏิเสธ

But Utterson and Enfield loved their Sunday walks. For both of them, the walk was the best part of the week. They said no to parties for it, and even to work.

วันอาทิตย์วันหนึ่ง การเดินเล่นพาพวกเขาเข้าไปในซอยแห่งหนึ่งในย่านที่คึกคักของลอนดอน มันเป็นถนนเล็กๆ แต่ค้าขายดีในวันธรรมดา ร้านค้าทาสีใหม่และมีหน้าต่างเป็นประกาย ทุกอย่างสะอาด แม้ในวันอาทิตย์ที่เงียบสงบ ถนนสายนี้ก็ดูสว่างและสดใสเมื่อเทียบกับถนนมืดๆ สกปรกๆ รอบข้าง

One Sunday their walk took them down a side street in a busy part of London. It was a small street, but it did good business in the week. The shops had fresh paint and shining windows, and everything was clean. Even on a quiet Sunday, the street looked bright and happy next to the dark, dirty streets around it.

ใกล้หัวมุมถนนแห่งหนึ่ง มีช่องว่างระหว่างแถวบ้าน มันเป็นทางเข้าลานบ้าน ตรงนั้นมีตึกสีคล้ำประหลาดหลังหนึ่ง มันสูง 2 ชั้น และไม่มีหน้าต่างทางฝั่งถนน ด้านล่างมีแค่ประตูบานหนึ่ง และด้านบนเป็นผนังที่ไม่มีหน้าต่างเลย

Near one corner, there was an opening in the line of houses. It was the entrance to a court. Just there stood a strange, dark building. It was two floors high, and it had no windows on the street. There was only a door below, and above it a wall with no windows at all.

ประตูไม่มีกริ่งและไม่มีที่เคาะ สีของมันเก่าและแตก และมันก็สกปรก คนจนที่ไม่มีบ้านมานั่งหน้าประตูและจุดไม้ขีดไฟบนนั้น เด็กๆ เล่นกันบนขั้นบันได และเด็กนักเรียนใช้มีดกรีดไม้ หลายปีมานี้ไม่มีใครออกมาไล่คนพวกนี้ หรือซ่อมประตูเลย

The door had no bell and nothing to knock with. Its paint was old and broken, and it was dirty. Poor men without a home sat in front of it and lit their matches on it. Children played on the steps, and schoolboys cut the wood with their knives. For many years nobody came out to send these visitors away or to repair the door.

เอนฟิลด์และอัทเทอร์สันอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน เมื่อพวกเขามาถึงตรงข้ามประตู เอนฟิลด์ก็ยกไม้เท้าขึ้นและชี้ไป

Enfield and Utterson were on the other side of the street. When they came opposite the door, Enfield lifted his walking stick and pointed.

“คุณเคยสังเกตประตูบานนั้นไหม” เขาถาม

“Did you ever notice that door?” he asked.

“เคย” อัทเทอร์สันตอบ

“Yes,” said Utterson.

“มันทำให้ผมคิดถึงเรื่องประหลาดมากเรื่องหนึ่งเสมอ” เอนฟิลด์พูด

“It always makes me think of a very strange story,” said Enfield.