Dr Jekyll and Mr Hyde

Historia drzwi

The Story of the Door

Pan Utterson był prawnikiem. Był wysoki i szczupły, o twardej, poważnej twarzy. Prawie nigdy się nie uśmiechał i mało mówił. Ale ludzie i tak go lubili.

Mr Utterson was a lawyer. He was tall and thin, with a hard, serious face. He almost never smiled, and he did not talk much. But people liked him all the same.

Wśród przyjaciół, po dobrym obiedzie, jego oczy stawały się ciepłe i życzliwe. Nigdy nie pokazywał tego ciepła w słowach. Pokazywał je w tym, co robił. Był surowy dla siebie i prowadził ciche, proste życie. Ale nigdy nie był surowy dla innych ludzi.

With friends, after a good dinner, his eyes became warm and kind. He never showed this warmth in his words. He showed it in the things he did. He was strict with himself and lived a quiet, simple life. But he was never strict with other people.

Kiedy jego przyjaciele zrobili coś złego, pan Utterson ich nie osądzał. Próbował im pomóc. „Mój brat może iść do diabła na swój własny sposób” — często powtarzał. Dlatego często był ostatnim dobrym przyjacielem w życiu człowieka w kłopotach. Ci ludzie zawsze mogli go odwiedzić, a on traktował ich tak samo jak wcześniej.

When his friends did something wrong, Mr Utterson did not judge them. He tried to help them. “My brother can go to the devil in his own way,” he often said. So he was often the last good friend in the life of a man in trouble. Those men could always visit him, and he treated them the same as before.

Jego przyjaciółmi byli ludzie z jego własnej rodziny albo ludzie, których znał od dawna. Jednym z nich był pan Richard Enfield, młodszy kuzyn. Enfield był dobrze znany w Londynie, był żywym człowiekiem, który chodził na wiele przyjęć.

His friends were people from his own family or people he knew from long ago. One of them was Mr Richard Enfield, a younger cousin. Enfield was well known in London, a lively man who went to many parties.

Wielu ludzi dziwiło się tym dwóm mężczyznom. Co mieli ze sobą wspólnego? O czym rozmawiali? W każdą niedzielę szli razem na długi spacer. Ludzie, którzy spotykali ich na tych spacerach, mówili to samo: „Nie mówią ani słowa i wyglądają na znudzonych”. Kiedy zjawiał się jakiś przyjaciel, obaj mężczyźni wydawali się zadowoleni, że widzą kogoś nowego.

Many people wondered about these two men. What did they have in common? What did they talk about? Every Sunday they went for a long walk together. People who met them on these walks said the same thing: “They don’t say a word, and they look bored.” When a friend came along, the two men seemed happy to see somebody new.

Ale Utterson i Enfield uwielbiali swoje niedzielne spacery. Dla nich obu ten spacer był najlepszą częścią tygodnia. Odmawiali dla niego przyjęć, a nawet pracy.

But Utterson and Enfield loved their Sunday walks. For both of them, the walk was the best part of the week. They said no to parties for it, and even to work.

W jedną niedzielę spacer zaprowadził ich w boczną uliczkę w ruchliwej części Londynu. Była to mała ulica, ale w tygodniu kwitł tam handel. Sklepy miały świeżą farbę i lśniące okna, a wszystko było czyste. Nawet w spokojną niedzielę ulica wyglądała jasno i radośnie obok ciemnych, brudnych ulic wokół niej.

One Sunday their walk took them down a side street in a busy part of London. It was a small street, but it did good business in the week. The shops had fresh paint and shining windows, and everything was clean. Even on a quiet Sunday, the street looked bright and happy next to the dark, dirty streets around it.

Niedaleko jednego z rogów była przerwa w rzędzie domów. Było to wejście na podwórze. Właśnie tam stał dziwny, ciemny budynek. Miał dwa piętra i nie miał okien od strony ulicy. Na dole były tylko drzwi, a nad nimi ściana bez żadnych okien.

Near one corner, there was an opening in the line of houses. It was the entrance to a court. Just there stood a strange, dark building. It was two floors high, and it had no windows on the street. There was only a door below, and above it a wall with no windows at all.

Drzwi nie miały dzwonka ani niczego do pukania. Farba na nich była stara i zniszczona, a one same były brudne. Biedni ludzie bez domu siadali przed nimi i zapalali o nie zapałki. Dzieci bawiły się na schodach, a uczniowie cięli drewno nożami. Przez wiele lat nikt nie wyszedł, aby odpędzić tych gości albo naprawić drzwi.

The door had no bell and nothing to knock with. Its paint was old and broken, and it was dirty. Poor men without a home sat in front of it and lit their matches on it. Children played on the steps, and schoolboys cut the wood with their knives. For many years nobody came out to send these visitors away or to repair the door.

Enfield i Utterson byli po drugiej stronie ulicy. Kiedy znaleźli się naprzeciwko drzwi, Enfield podniósł laskę i wskazał na nie.

Enfield and Utterson were on the other side of the street. When they came opposite the door, Enfield lifted his walking stick and pointed.

„Czy zauważyłeś kiedyś te drzwi?” — zapytał.

“Did you ever notice that door?” he asked.

„Tak” — powiedział Utterson.

“Yes,” said Utterson.

„Zawsze przypominają mi bardzo dziwną historię” — powiedział Enfield.

“It always makes me think of a very strange story,” said Enfield.