The Red Scarf

At 9:15 on Monday the first seat is empty.

ตอน 9:15 วันจันทร์ ที่นั่งแรกว่างเปล่า

People get on. The nurse. Mr Kaplan. Two students. No tall man. No black case.

คนขึ้นรถมา พยาบาล คุณแคปแลน นักเรียนสองคน ไม่มีผู้ชายตัวสูง ไม่มีกระเป๋าใบสีดำ

I wait. One minute. Two minutes. Three. The doors are open and the cold comes in.

ฉันรอ หนึ่งนาที สองนาที สามนาที ประตูเปิดอยู่ และลมหนาวเข้ามาข้างใน

“Rosa!” says Mr Kaplan. “My wife waits for me!”

“โรซ่า” คุณแคปแลนพูด “ภรรยาผมรออยู่”

“Sorry, sorry.” I close the doors. I drive.

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” ฉันปิดประตู ฉันขับรถออกไป

Now I am late, and I am late all night. At every stop somebody is angry. At the last stop the square is dark. There is no light in the high window of the church.

ตอนนี้ฉันสาย และฉันสายตลอดทั้งคืน ทุกป้ายมีคนโกรธ ที่ป้ายสุดท้าย ลานกว้างมืด ไม่มีไฟที่หน้าต่างบานสูงของโบสถ์

On Tuesday, 9:15: the empty seat again.

วันอังคาร 9:15 ที่นั่งว่างอีกครั้ง

The woman, I think. The woman in the red scarf. He is with her. Or he goes away with her. Or I am a silly woman with lipstick. And he is tired of me.

ผู้หญิงคนนั้น ฉันคิด ผู้หญิงใส่ผ้าพันคอสีแดง เขาอยู่กับเธอ หรือเขาไปกับเธอ หรือฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่ทาลิปสติก และเขาเบื่อฉันแล้ว

That night Mr Kaplan is on my bus again. I talk to everybody. Tonight it is useful.

คืนนั้นคุณแคปแลนอยู่บนรถเมล์ของฉันอีก ฉันคุยกับทุกคน คืนนี้มันมีประโยชน์

“Mr Kaplan. On Friday there is a woman on my bus. Small, a big hat, a long red scarf. From the square, I think. Do you know her?”

“คุณแคปแลนคะ วันศุกร์มีผู้หญิงคนหนึ่งบนรถเมล์ของฉัน ตัวเล็ก หมวกใบใหญ่ ผ้าพันคอสีแดงยาว มาจากลานกว้าง คุณรู้จักเธอไหมคะ”

“A red scarf? That’s Ruth Adler. The piano lady, with the Hanukkah candles. She teaches my grandson.” He looks at me. “Why?”

“ผ้าพันคอสีแดงเหรอ นั่นรูธ แอดเลอร์ ผู้หญิงเล่นเปียโน กับเทียนฮานุกคาห์ เธอสอนหลานชายผม” เขามองฉัน “ทำไมหรือ”

“No reason.”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“Rosa. There is always a reason.”

“โรซ่า มีเหตุผลเสมอแหละ”

On Wednesday I don’t work until four. At two o’clock I am at the door with the piano sign. I ring.

วันพุธฉันไม่ทำงานจนถึงสี่โมง ตอนบ่ายสองฉันอยู่ที่ประตูที่มีป้ายรูปเปียโน ฉันกดกริ่ง