ผ้าพันคอสีแดง

ตอน 9:15 วันจันทร์ ที่นั่งแรกว่างเปล่า

At 9:15 on Monday the first seat is empty.

คนขึ้นรถมา พยาบาล คุณแคปแลน นักเรียนสองคน ไม่มีผู้ชายตัวสูง ไม่มีกระเป๋าใบสีดำ

People get on. The nurse. Mr Kaplan. Two students. No tall man. No black case.

ฉันรอ หนึ่งนาที สองนาที สามนาที ประตูเปิดอยู่ และลมหนาวเข้ามาข้างใน

I wait. One minute. Two minutes. Three. The doors are open and the cold comes in.

“โรซ่า” คุณแคปแลนพูด “ภรรยาผมรออยู่”

“Rosa!” says Mr Kaplan. “My wife waits for me!”

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” ฉันปิดประตู ฉันขับรถออกไป

“Sorry, sorry.” I close the doors. I drive.

ตอนนี้ฉันสาย และฉันสายตลอดทั้งคืน ทุกป้ายมีคนโกรธ ที่ป้ายสุดท้าย ลานกว้างมืด ไม่มีไฟที่หน้าต่างบานสูงของโบสถ์

Now I am late, and I am late all night. At every stop somebody is angry. At the last stop the square is dark. There is no light in the high window of the church.

วันอังคาร 9:15 ที่นั่งว่างอีกครั้ง

On Tuesday, 9:15: the empty seat again.

ผู้หญิงคนนั้น ฉันคิด ผู้หญิงใส่ผ้าพันคอสีแดง เขาอยู่กับเธอ หรือเขาไปกับเธอ หรือฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่ทาลิปสติก และเขาเบื่อฉันแล้ว

The woman, I think. The woman in the red scarf. He is with her. Or he goes away with her. Or I am a silly woman with lipstick. And he is tired of me.

คืนนั้นคุณแคปแลนอยู่บนรถเมล์ของฉันอีก ฉันคุยกับทุกคน คืนนี้มันมีประโยชน์

That night Mr Kaplan is on my bus again. I talk to everybody. Tonight it is useful.

“คุณแคปแลนคะ วันศุกร์มีผู้หญิงคนหนึ่งบนรถเมล์ของฉัน ตัวเล็ก หมวกใบใหญ่ ผ้าพันคอสีแดงยาว มาจากลานกว้าง คุณรู้จักเธอไหมคะ”

“Mr Kaplan. On Friday there is a woman on my bus. Small, a big hat, a long red scarf. From the square, I think. Do you know her?”

“ผ้าพันคอสีแดงเหรอ นั่นรูธ แอดเลอร์ ผู้หญิงเล่นเปียโน กับเทียนฮานุกคาห์ เธอสอนหลานชายผม” เขามองฉัน “ทำไมหรือ”

“A red scarf? That’s Ruth Adler. The piano lady, with the Hanukkah candles. She teaches my grandson.” He looks at me. “Why?”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“No reason.”

“โรซ่า มีเหตุผลเสมอแหละ”

“Rosa. There is always a reason.”

วันพุธฉันไม่ทำงานจนถึงสี่โมง ตอนบ่ายสองฉันอยู่ที่ประตูที่มีป้ายรูปเปียโน ฉันกดกริ่ง

On Wednesday I don’t work until four. At two o’clock I am at the door with the piano sign. I ring.