Miss Brill

Although it was so brilliantly fine—the blue sky powdered with gold and great spots of light like white wine splashed over the Jardins Publiques—Miss Brill was glad that she had decided on her fur.

Hoewel het schitterend mooi weer was—de blauwe lucht bestrooid met goud en grote vlekken licht die als witte wijn over de Jardins Publiques waren gespat—was Miss Brill blij dat ze toch voor haar bontje had gekozen.

The air was motionless, but when you opened your mouth there was just a faint chill, like a chill from a glass of iced water before you sip, and now and again a leaf came drifting—from nowhere, from the sky.

De lucht stond stil, maar wanneer je je mond opendeed was er net een lichte kille rilling, zoals de kou van een glas ijswater voor je een slok neemt, en af en toe kwam er een blad aandrijven—uit het niets, uit de lucht.

Miss Brill put up her hand and touched her fur. Dear little thing! It was nice to feel it again. She had taken it out of its box that afternoon, shaken out the moth-powder, given it a good brush, and rubbed the life back into the dim little eyes.

Miss Brill bracht haar hand omhoog en raakte haar bontje aan. Lief klein ding! Het was fijn om het weer te voelen. Ze had het die middag uit de doos gehaald, het mottenpoeder eruit geschud, het goed geborsteld en het leven weer teruggewreven in de doffe oogjes.

“What has been happening to me?” said the sad little eyes. Oh, how sweet it was to see them snap at her again from the red eiderdown!... But the nose, which was of some black composition, wasn’t at all firm. It must have had a knock, somehow.

“Wat is er met me gebeurd?” zeiden de verdrietige oogjes. O, wat was het heerlijk om te zien hoe ze vanaf het rode donzen dekbed weer naar haar knipperden!... Maar het neusje, dat van een soort zwarte massa was gemaakt, zat helemaal niet stevig vast. Ze moest ergens een klap hebben gehad.

Never mind—a little dab of black sealing-wax when the time came—when it was absolutely necessary.... Little rogue! Yes, she really felt like that about it. Little rogue biting its tail just by her left ear.

Het gaf niet—een klein drupje zwarte zegellak als de tijd daar was—wanneer het echt nodig was.... Kleine deugniet! Ja, zo voelde ze het echt. Kleine deugniet die precies bij haar linkeroor in haar eigen staart beet.

She could have taken it off and laid it on her lap and stroked it. She felt a tingling in her hands and arms, but that came from walking, she supposed.

Ze had het af kunnen doen, op haar schoot kunnen leggen en kunnen aaien. Ze voelde een tinteling in haar handen en armen, maar dat kwam van het wandelen, veronderstelde ze.

And when she breathed, something light and sad—no, not sad, exactly—something gentle seemed to move in her bosom.

En wanneer ze ademde, leek er iets lichts en droevigs—nee, niet echt droevig—iets zachts in haar borst te bewegen.

There were a number of people out this afternoon, far more than last Sunday. And the band sounded louder and gayer. That was because the Season had begun.

Er waren vanmiddag aardig wat mensen op de been, veel meer dan vorige week zondag. En het orkest klonk luider en vrolijker. Dat kwam doordat het Seizoen was begonnen.

For although the band played all the year round on Sundays, out of season it was never the same. It was like some one playing with only the family to listen; it didn’t care how it played if there weren’t any strangers present.

Want hoewel het orkest het hele jaar door op zondag speelde, was het buiten het seizoen nooit hetzelfde. Het was net alsof iemand speelde terwijl alleen het gezin luisterde; het maakte niet uit hoe het speelde als er geen vreemden aanwezig waren.

Wasn’t the conductor wearing a new coat, too? She was sure it was new. He scraped with his foot and flapped his arms like a rooster about to crow, and the bandsmen sitting in the green rotunda blew out their cheeks and glared at the music.

Had de dirigent ook niet een nieuwe jas aan? Ze wist zeker dat die nieuw was. Hij schraapte met zijn voet en sloeg met zijn armen als een haan die op het punt stond te kraaien, en de muzikanten die in de groene muziektent zaten, zetten hun wangen bol en staarden streng naar de muziek.

Now there came a little “flutey” bit—very pretty!—a little chain of bright drops. She was sure it would be repeated. It was; she lifted her head and smiled.

Nu kwam er een klein “fluitend” stukje—heel mooi!—een klein kettinkje van heldere druppels. Ze wist zeker dat het herhaald zou worden. Dat gebeurde; ze hief haar hoofd op en glimlachte.

Only two people shared her “special” seat: a fine old man in a velvet coat, his hands clasped over a huge carved walking-stick, and a big old woman, sitting upright, with a roll of knitting on her embroidered apron. They did not speak.

Slechts twee mensen deelden haar “speciale” bankje: een voorname oude man in een fluwelen jas, zijn handen geklemd om een reusachtige, bewerkte wandelstok, en een grote oude vrouw, die rechtop zat, met een rol breiwerk op haar geborduurde schort. Ze spraken niet.

This was disappointing, for Miss Brill always looked forward to the conversation.

Dit was teleurstellend, want Miss Brill verheugde zich altijd op het gesprek.