Miss Brill

Although it was so brilliantly fine—the blue sky powdered with gold and great spots of light like white wine splashed over the Jardins Publiques—Miss Brill was glad that she had decided on her fur.

Αν και ο καιρός ήταν τόσο λαμπρός και θαυμάσιος—ο γαλάζιος ουρανός πασπαλισμένος με χρυσό και μεγάλες κηλίδες φωτός σαν λευκό κρασί απλωμένες πάνω από τους Δημόσιους Κήπους—η δεσποινίς Μπριλ χαιρόταν που είχε αποφασίσει να βάλει τη γούνα της.

The air was motionless, but when you opened your mouth there was just a faint chill, like a chill from a glass of iced water before you sip, and now and again a leaf came drifting—from nowhere, from the sky.

Ο αέρας ήταν ακίνητος, αλλά όταν άνοιγες το στόμα σου ένιωθες μια ελαφριά ψύχρα, σαν την ψύχρα από ένα ποτήρι παγωμένο νερό πριν πιεις μια γουλιά, και πού και πού ένα φύλλο παρασυρόταν στον αέρα—από το πουθενά, από τον ουρανό.

Miss Brill put up her hand and touched her fur. Dear little thing! It was nice to feel it again. She had taken it out of its box that afternoon, shaken out the moth-powder, given it a good brush, and rubbed the life back into the dim little eyes.

Η δεσποινίς Μπριλ σήκωσε το χέρι της και άγγιξε τη γούνα της. Γλυκό πλασματάκι! Ήταν τόσο ωραίο να το νιώθει πάλι. Το είχε βγάλει από το κουτί του εκείνο το απόγευμα, είχε τινάξει τη ναφθαλίνη, του είχε ρίξει ένα καλό βούρτσισμα και είχε τρίψει τα θαμπά ματάκια του για να τους ξαναδώσει ζωή.

“What has been happening to me?” said the sad little eyes. Oh, how sweet it was to see them snap at her again from the red eiderdown!... But the nose, which was of some black composition, wasn’t at all firm. It must have had a knock, somehow.

«Τι μου συνέβη;» έλεγαν τα θλιμμένα ματάκια. Α, πόσο γλυκό ήταν να τα βλέπει να αστράφτουν πάλι πάνω από το κόκκινο πάπλωμα!... Όμως η μυτούλα, που ήταν από κάποια μαύρη συνθετική ύλη, δεν στεκόταν καθόλου γερά. Κάπως θα είχε χτυπήσει.

Never mind—a little dab of black sealing-wax when the time came—when it was absolutely necessary.... Little rogue! Yes, she really felt like that about it. Little rogue biting its tail just by her left ear.

Δεν πείραζε—μια σταλίτσα μαύρο βουλοκέρι όταν ερχόταν η ώρα—όταν θα ήταν απολύτως απαραίτητο.... Μικρό κατεργαράκι! Ναι, έτσι ένιωθε πραγματικά γι’ αυτό. Μικρό κατεργαράκι που δάγκωνε την ουρά του ακριβώς δίπλα στο αριστερό της αυτί.

She could have taken it off and laid it on her lap and stroked it. She felt a tingling in her hands and arms, but that came from walking, she supposed.

Θα μπορούσε να το είχε βγάλει, να το είχε ακουμπήσει στα πόδια της και να το χαϊδέψει. Ένιωθε ένα μυρμήγκιασμα στα χέρια και στα μπράτσα της, αλλά αυτό προερχόταν από το περπάτημα, υπέθεσε.

And when she breathed, something light and sad—no, not sad, exactly—something gentle seemed to move in her bosom.

Και όταν ανέπνεε, κάτι ελαφρύ και θλιμμένο—όχι, όχι ακριβώς θλιμμένο—κάτι απαλό έμοιαζε να κινείται στον κόρφο της.

There were a number of people out this afternoon, far more than last Sunday. And the band sounded louder and gayer. That was because the Season had begun.

Είχε αρκετό κόσμο έξω εκείνο το απόγευμα, πολύ περισσότερο από την περασμένη Κυριακή. Και η μπάντα ακουγόταν πιο δυνατή και πιο χαρούμενη. Αυτό συνέβαινε επειδή είχε αρχίσει η σεζόν.

For although the band played all the year round on Sundays, out of season it was never the same. It was like some one playing with only the family to listen; it didn’t care how it played if there weren’t any strangers present.

Γιατί, παρόλο που η μπάντα έπαιζε όλο τον χρόνο τις Κυριακές, εκτός σεζόν δεν ήταν ποτέ το ίδιο. Ήταν σαν κάποιον που παίζει μουσική έχοντας μόνο την οικογένειά του να τον ακούει· δεν νοιαζόταν για το πώς έπαιζε αν δεν υπήρχαν ξένοι παρόντες.

Wasn’t the conductor wearing a new coat, too? She was sure it was new. He scraped with his foot and flapped his arms like a rooster about to crow, and the bandsmen sitting in the green rotunda blew out their cheeks and glared at the music.

Μήπως και ο μαέστρος φορούσε καινούριο σακάκι; Ήταν σίγουρη ότι ήταν καινούριο. Έσερνε το πόδι του και κουνούσε τα χέρια του σαν κόκορας έτοιμος να λαλήσει, και οι μουσικοί που κάθονταν στην πράσινη ροτόντα φούσκωναν τα μάγουλά τους και κοίταζαν επίμονα τις παρτιτούρες.

Now there came a little “flutey” bit—very pretty!—a little chain of bright drops. She was sure it would be repeated. It was; she lifted her head and smiled.

Τώρα ακούστηκε ένα μικρό κομμάτι με φλάουτο—πολύ όμορφο!—μια μικρή αλυσίδα από φωτεινές σταγόνες. Ήταν σίγουρη ότι θα επαναλαμβανόταν. Και επαναλήφθηκε· εκείνη σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε.

Only two people shared her “special” seat: a fine old man in a velvet coat, his hands clasped over a huge carved walking-stick, and a big old woman, sitting upright, with a roll of knitting on her embroidered apron. They did not speak.

Μόνο δύο άνθρωποι μοιράζονταν το «δικό της» παγκάκι: ένας ευπαρουσίαστος ηλικιωμένος με βελούδινο παλτό, με τα χέρια του σφιγμένα πάνω σε ένα τεράστιο σκαλιστό μπαστούνι, και μια μεγαλόσωμη ηλικιωμένη γυναίκα, καθισμένη ολόρθια, με ένα κουβάρι πλεκτό στην κεντητή ποδιά της. Δεν μιλούσαν.

This was disappointing, for Miss Brill always looked forward to the conversation.

Αυτό ήταν απογοητευτικό, γιατί η δεσποινίς Μπριλ ανυπομονούσε πάντα για τη συζήτηση.