ลูกค้าคนแรก

“จากร้านขนมปังค่ะ” อานาพูด “จากบันไดหลังร้าน ตอนเช้า ไม่มีขนมปังอยู่ตรงนั้น มีแค่ถุง แบบนี้ค่ะ”

“From the bakery,” Ana says. “From the back step. In the morning, the bread isn’t there. Only the bag. Like this.”

ปริยาหยิบกระดาษสี่เหลี่ยมขึ้นมา เธอมองดูมัน หลังจากนั้นเธอวางมันในมือของอานา และปิดนิ้วของอานาลงบนนั้น

Priya picks up the paper square. She looks at it. Then she puts it in Ana’s hand and closes Ana’s fingers on it.

“เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อเถอะนะจ๊ะ” เธอพูด “และอย่าให้วอลเตอร์เห็น ได้โปรดเถอะนะ”

“Keep it in your pocket, my dear,” she says. “And don’t show it to Walter. Please.”

“ทำไมคะ ใครเอาขนมปังไป คุณรู้ไหมคะ”

“Why? Who takes the bread? Do you know?”

ปริยายิ้มอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มจริง “เค้กของเธอ อานา อย่าลืมเค้กของเธอนะ” และเธอเริ่มพูดเรื่องอากาศ

Priya smiles again, but it is not a real smile. “Your cake, Ana. Don’t forget your cake.” And she starts to talk about the weather.

คืนนั้น ตอนสามนาฬิกา อานาอยู่ในร้านขนมปังอีกครั้ง ถุงอยู่บนบันไดหลังร้านอีกครั้ง วอลเตอร์ไม่พูดเรื่องนี้ อานาไม่ถาม

That night, at three o’clock, Ana is in the bakery again. The bag is on the back step again. Walter doesn’t talk about it. Ana doesn’t ask.

ตอนตีสี่สี่สิบนาที วอลเตอร์พูดว่า “วันนี้เธอขาย ฉันยุ่งอยู่กับเตาอบ โรลราคาหนึ่งปอนด์ห้าสิบเพนซ์ กาแฟราคาหนึ่งปอนด์แปดสิบเพนซ์ ชาราคาหนึ่งปอนด์ยี่สิบเพนซ์ ราคาอยู่บนผนัง”

At twenty to five, Walter says, “Today you sell. I’m busy with the oven. Rolls are one pound fifty. Coffee is one pound eighty. Tea is one pound twenty. The prices are on the wall.”

“ฉันขายเหรอคะ คนเดียวเหรอคะ”

“I sell? Alone?”

“คนเดียว เธอนับเลขได้ ใช่ไหม”

“Alone. You can count, can’t you?”

ตอนตีสี่ห้าสิบนาที รถบัสสีเขียวคันใหญ่จอดข้างนอก ด้านหน้ารถบัส มีหมายเลข: N7 คนขับลงจากรถ เขาเข้ามาในร้าน กระดิ่งเหนือประตูส่งเสียงดัง

At ten to five, a big green bus stops outside. On the front of the bus, there is a number: N7. The driver gets off. He comes into the shop. The bell over the door rings.

เขาสูง มีเคราสั้น และหมวกไหมพรม เขามีเสื้อแจ็กเก็ตสีเหลือง “สวัสดีครับ” เขาพูด แล้วเขาหยุด “คุณไม่ใช่วอลเตอร์”

He is tall, with a short beard and a woolly hat. He has a yellow jacket. “Good morning!” he says. Then he stops. “You’re not Walter.”

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันชื่ออานา ฉันเป็นคนอบขนมปังรอบดึกคนใหม่ค่ะ”

“No. I’m Ana. I’m the new night baker.”

“ดีจัง วอลเตอร์ไม่ค่อยใจดีตอนตีห้าครับ” เขาพูด และเขาหัวเราะ “ผมชื่อแดเนียล ผมขับรถบัสกะดึก ทุกเช้า ผมต้องการโรลชีสสองอันและกาแฟหนึ่งแก้ว เหมือนเดิมทุกเช้าครับ”

“Good! Walter isn’t nice at five in the morning,” he says, and he laughs. “I’m Daniel. I drive the night bus. Every morning, I want two cheese rolls and a coffee. Every morning, the same.”

อานาใส่โรลชีสสองอันลงในถุง เธอทำกาแฟ มือของเธอช้า เธอมองราคาบนผนัง

Ana puts two cheese rolls in a bag. She makes the coffee. Her hands are slow. She looks at the prices on the wall.