ขนมปังก้อนดี

แดเนียลวางกาแฟลง “ไปก่อนนะ รถเมล์ของผมมาแล้ว เจอกันพรุ่งนี้ครับ อานา ลาก่อนครับ วอลเตอร์” กระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น แล้วเขาก็ออกไป

Daniel puts down his coffee. “Right. My bus. See you tomorrow, Ana. Bye, Walter.” The bell over the door rings, and he is gone.

วอลเตอร์วางถาดขนมปังลงบนเคาน์เตอร์ เขาวางมันลงเสียงดัง แล้วเขาก็มองที่อานา

Walter puts the tray of bread on the counter. He puts it down hard. Then he looks at Ana.

“ฟังฉันนะ” เขาพูด “เราไม่คุยเรื่องกระเป๋าใบนั้น ไม่คุยกับแดเนียล ไม่คุยกับปริยา ไม่คุยกับเจส ไม่คุยกับใครทั้งนั้น เข้าใจไหม”

“Listen to me,” he says. “We don’t talk about that bag. Not with Daniel. Not with Priya. Not with Jess. Not with anybody. Do you understand?”

“ค่ะ” อานาพูด “หนูเข้าใจค่ะ”

“Yes,” Ana says. “I understand.”

แต่เธอไม่เข้าใจ และตลอดช่วงเช้า วอลเตอร์ไม่พูดกับเธออีกเลยแม้แต่คำเดียว

But she doesn’t understand. And all morning, Walter doesn’t say one more word to her.

คืนต่อมาอากาศหนาวและมืดครึ้ม ตอนเวลา 3 นาฬิกา วอลเตอร์ทำแป้งสำหรับขนมปังก้อนใหญ่ เขาวางมันบนโต๊ะ แล้วเขาก็พยายามปั้นขนมปังให้กลม

The next night is cold and grey. At three o’clock, Walter makes the dough for the big loaves. He puts it on the table. Then he tries to make the loaves round.

มือของเขาสั่น คืนนี้มือสั่นมาก แป้งไม่กลม มันไม่เป็นรูปอะไรเลย วอลเตอร์ลองอีกครั้ง และอีกครั้ง

His hands shake. Tonight they shake a lot. The dough isn’t round. It isn’t anything. Walter tries again. And again.

แล้วเขาก็ตีโต๊ะด้วยมือของเขา ครัมบ์ลุกขึ้นจากพื้นและเดินไปที่ประตูด้านหลัง

Then he hits the table with his hand. Crumb gets up from the floor and goes to the back door.

“วอลเตอร์คะ ให้หนูช่วยไหมคะ” อานาถาม

“Walter? Can I help?” Ana asks.

วอลเตอร์ไม่ตอบเป็นเวลานาน เขามองดูมือของเขา แล้วเขาก็พูดเบาๆ ว่า “เธอทำสิ”

For a long time, Walter doesn’t answer. He looks at his hands. Then he says, very quietly, “You do it.”

“หนูเหรอคะ ขนมปังก้อนใหญ่พวกนี้น่ะเหรอคะ”

“Me? The big loaves?”

“เธอแหละ ฉันบอกวิธีได้ กดด้วยส่วนนี้ของมือเธอ หมุนมัน แล้วกดอีกครั้ง อย่ากลัวแป้ง”

“You. I can tell you how. Push with this part of your hand. Turn it. Push again. Don’t be afraid of the dough.”

อานาวางมือบนแป้ง ขนมปังก้อนแรกของเธอไม่ดีเลย มันดูเหมือนหมวก ขนมปังก้อนที่สองของเธอก็ไม่ดีเหมือนกัน มันดูเหมือนรองเท้า

Ana puts her hands on the dough. Her first loaf is bad. It looks like a hat. Her second loaf is bad too. It looks like a shoe.

“รองเท้า” วอลเตอร์พูด “ดีมาก คนคงกินรองเท้าเป็นอาหารเช้าได้นะ”

“A shoe,” Walter says. “Very good. People can eat shoes for breakfast.”