Το παράθυρο

Το σιγοτραγούδισμα σταμάτησε. Το κανάλι ήταν πάλι ήσυχο, εκτός από τις πάπιες και ένα ραδιόφωνο σε ένα από τα άλλα σκάφη. Η Τζες κοίταζε ακόμα το Δεύτερη Ευκαιρία, τη σκούρα πράσινη πλευρά του και τα μικρά παράθυρά του με τις κουρτίνες. Οι αρθρώσεις των δαχτύλων της ήταν άσπρες πάνω στο μπλοκ ζωγραφικής.

The humming stopped. The canal was quiet again, except for the ducks and a radio on one of the other boats. Jess was still staring at the Second Chance, at its dark green side and its small curtained windows. Her knuckles were white on the sketchbook.

«Το άκουσες αυτό;» ψιθύρισε. «Εκείνο το τραγούδι. Τι είναι; Το ξέρεις;»

“Did you hear that?” she whispered. “That song. What is it? Do you know it?”

Η Άνα σκέφτηκε πολύ προσεκτικά πριν απαντήσει. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δεν θα έλεγε ψέματα σε μια ευθεία ερώτηση. «Δεν ξέρω πώς λέγεται», είπε αργά. Ήταν αλήθεια. Δεν είχε ακούσει ποτέ το όνομά του. «Ακουγόταν παλιό».

Ana thought very carefully before she answered. She had promised herself that she would not lie to a direct question. “I don’t know what it’s called,” she said slowly. It was true. She had never heard its name. “It sounded old.”

«Είναι το τραγούδι», είπε η Τζες. «Εκείνο που σου είπα στο τρένο. Για ένα σκάφος και ένα φως στο νερό. Κάποιος μου το τραγουδούσε όταν ήμουν μικρή». Κούνησε το κεφάλι της δυνατά, σαν να ήθελε να βγάλει κάτι από μέσα του. «Μάλλον είναι απλώς ένα παλιό τραγούδι. Πολλοί ηλικιωμένοι ξέρουν παλιά τραγούδια. Η γιαγιά Μαίρη το τραγουδούσε στο μαγαζί. Η μισή πόλη μάλλον το ξέρει».

“It’s the song,” Jess said. “The one I told you about on the train. About a boat and a light on the water. Somebody sang it to me when I was little.” She shook her head hard, as if she wanted to get something out of it. “It’s probably just an old song. Lots of old people know old songs. Grandma Mary sang it in the shop. Half the town probably knows it.”

«Μάλλον», είπε η Άνα. Αυτή η λέξη δεν ήταν ακριβώς ψέμα. Αλλά δεν ήταν ούτε ακριβώς η αλήθεια, και μισούσε πόσο εύκολα βγήκε από το στόμα της.

“Probably,” Ana said. That word was not quite a lie. But it was not quite the truth either, and she hated how easily it came out.

Περπάτησαν προς το σπίτι σιωπηλές. Η Τζες δεν μιλούσε πια για τα σχέδιά της, ούτε για τη γερμένη γέφυρα. Περπατούσε γρήγορα, με τα ακουστικά της φορεμένα και χωρίς να παίζει μουσική, και δυο φορές γύρισε πίσω να κοιτάξει κατά μήκος του μονοπατιού προς το κανάλι. Στο σπίτι πήγε κατευθείαν επάνω. Δεν κατέβηκε για βραδινό.

They walked home in silence. Jess did not talk about her drawings any more, or about the leaning bridge. She walked fast, with her headphones on and no music playing, and twice she turned round to look back along the path towards the canal. At home she went straight upstairs. She did not come down for dinner.

Ο Γουόλτερ το πρόσεξε. «Τι έχει;» ρώτησε την Άνα, ενώ εκείνη έφτιαχνε τσάι. «Είναι ακόμα θυμωμένη μαζί μου για το γράμμα;»

Walter noticed. “What’s wrong with her?” he asked Ana, while she was making tea. “Is she still angry with me about the letter?”

«Ίσως», είπε η Άνα. «Είναι κουρασμένη. Ζωγράφιζε για τρεις ώρες». Του πήγε το τσάι του. Τα χέρια της έτρεμαν λίγο, και χάρηκε που εκείνος δεν μπορούσε να τα δει καθαρά χωρίς τα γυαλιά του.

“Maybe,” Ana said. “She’s tired. She drew for three hours.” She took him his tea. Her hands were shaking a little, and she was glad that he could not see them clearly without his glasses.

Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή. Το απόγευμα η Άνα πήγε απέναντι στου Σαχ για γάλα. Η Τζες ήταν ήδη εκεί, στεκόταν στον πάγκο με ένα πακέτο μπισκότα που δεν αγόραζε. Μιλούσε στην Πρίγια χαμηλόφωνα. Όταν το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτύπησε, κοίταξαν και οι δύο ψηλά.

The next day was Sunday. In the afternoon Ana went across to Shah’s for milk. Jess was already there, standing at the counter with a packet of biscuits she was not buying. She was talking to Priya in a low voice. When the bell over the door rang, they both looked up.

«Άνα, μπορείς να βοηθήσεις», είπε η Τζες. «Ρωτάω την Πρίγια για το τραγούδι της γιαγιάς Μαίρης. Το αργό, για το σκάφος. Η Πρίγια ήξερε τη γιαγιά για χρόνια. Πρέπει να ξέρει πώς λέγεται». Γύρισε πάλι προς την Πρίγια. «Πάει κάπως έτσι». Και ήσυχα, μέσα στο άδειο μαγαζί, η Τζες τραγούδησε τους δύο πρώτους στίχους.

“Ana, you can help,” Jess said. “I’m asking Priya about Grandma Mary’s song. The slow one, about the boat. Priya knew Grandma for years. She must know what it’s called.” She turned back to Priya. “It goes like this.” And quietly, in the empty shop, Jess sang the first two lines.

Η Άνα κοίταζε το πρόσωπο της Πρίγια. Για μια στιγμή η Πρίγια δεν κουνήθηκε καθόλου. Μετά όλο το χρώμα έφυγε από τα μάγουλά της, σαν να έσβησε ένα φως μέσα της. Το χέρι της πήγε στο στιλό πίσω από το αυτί της και έμεινε εκεί.

Ana watched Priya’s face. For a moment Priya did not move at all. Then all the colour went out of her cheeks, as if a light inside her went out. Her hand went to the pen behind her ear and stayed there.

«Αχ, γλυκιά μου», είπε η Πρίγια. Η φωνή της ήταν υπερβολικά χαρούμενη. «Εκείνο το παλιό πράγμα. Δεν θυμάμαι το όνομα. Η μνήμη μου είναι χάλια αυτές τις μέρες. Θέλεις αυτά τα μπισκότα; Είναι σε ειδική προσφορά. Δύο πακέτα για τρεις λίρες». Άρχισε να μιλάει πολύ γρήγορα για την τιμή των μπισκότων, και για τον καιρό, και για τους νέους κάδους σκουπιδιών που θα αγόραζε το δημαρχείο.

“Oh, my dear,” Priya said. Her voice was too bright. “That old thing. I don’t remember the name. My memory is terrible these days. Do you want those biscuits? They’re on special offer. Two packets for three pounds.” She started to talk very fast about the price of biscuits, and about the weather, and about the new rubbish bins the town hall was going to buy.