The Window

The humming stopped. The canal was quiet again, except for the ducks and a radio on one of the other boats. Jess was still staring at the Second Chance, at its dark green side and its small curtained windows. Her knuckles were white on the sketchbook.

Nucenie ustało. Nad kanałem znów zrobiło się cicho, jeśli nie liczyć kaczek i radia na jednej z innych łodzi. Jess wciąż wpatrywała się w «Second Chance», w jej ciemnozielony bok i małe okna z zasłonami. Jej kłykcie były białe na szkicowniku.

“Did you hear that?” she whispered. “That song. What is it? Do you know it?”

„Słyszałaś to?” — szepnęła. „Tę piosenkę. Co to jest? Znasz ją?”

Ana thought very carefully before she answered. She had promised herself that she would not lie to a direct question. “I don’t know what it’s called,” she said slowly. It was true. She had never heard its name. “It sounded old.”

Ana pomyślała bardzo uważnie, zanim odpowiedziała. Obiecała sobie, że nie skłamie na proste pytanie. „Nie wiem, jak się nazywa” — powiedziała powoli. To była prawda. Nigdy nie słyszała jej nazwy. „Brzmiała staro”.

“It’s the song,” Jess said. “The one I told you about on the train. About a boat and a light on the water. Somebody sang it to me when I was little.” She shook her head hard, as if she wanted to get something out of it. “It’s probably just an old song. Lots of old people know old songs. Grandma Mary sang it in the shop. Half the town probably knows it.”

„To ta piosenka” — powiedziała Jess. „Ta, o której mówiłam ci w pociągu. O łodzi i świetle na wodzie. Ktoś mi ją śpiewał, kiedy byłam mała”. Pokręciła mocno głową, jakby chciała coś z niej wyrzucić. „To pewnie tylko stara piosenka. Wielu starych ludzi zna stare piosenki. Babcia Mary śpiewała ją w sklepie. Pół miasta pewnie ją zna”.

“Probably,” Ana said. That word was not quite a lie. But it was not quite the truth either, and she hated how easily it came out.

„Pewnie tak” — powiedziała Ana. To słowo nie było do końca kłamstwem. Ale nie było też do końca prawdą i nie cierpiała tego, jak łatwo z niej wyszło.

They walked home in silence. Jess did not talk about her drawings any more, or about the leaning bridge. She walked fast, with her headphones on and no music playing, and twice she turned round to look back along the path towards the canal. At home she went straight upstairs. She did not come down for dinner.

Szły do domu w milczeniu. Jess nie mówiła już o swoich rysunkach ani o pochyłym moście. Szła szybko, ze słuchawkami na uszach i bez włączonej muzyki, i dwa razy odwróciła się, żeby spojrzeć za siebie wzdłuż ścieżki w stronę kanału. W domu poszła prosto na górę. Nie zeszła na kolację.

Walter noticed. “What’s wrong with her?” he asked Ana, while she was making tea. “Is she still angry with me about the letter?”

Walter zauważył. „Co z nią jest?” — zapytał Anę, kiedy parzyła herbatę. „Wciąż jest na mnie zła o ten list?”

“Maybe,” Ana said. “She’s tired. She drew for three hours.” She took him his tea. Her hands were shaking a little, and she was glad that he could not see them clearly without his glasses.

„Może” — powiedziała Ana. „Jest zmęczona. Rysowała przez trzy godziny”. Zaniosła mu herbatę. Ręce trochę jej się trzęsły i cieszyła się, że on nie widzi ich wyraźnie bez okularów.

The next day was Sunday. In the afternoon Ana went across to Shah’s for milk. Jess was already there, standing at the counter with a packet of biscuits she was not buying. She was talking to Priya in a low voice. When the bell over the door rang, they both looked up.

Następny dzień to była niedziela. Po południu Ana poszła do Shah’s po mleko. Jess już tam była, stała przy ladzie z paczką ciastek, których nie kupowała. Rozmawiała z Priyą cichym głosem. Kiedy dzwonek nad drzwiami zadzwonił, obie podniosły wzrok.

“Ana, you can help,” Jess said. “I’m asking Priya about Grandma Mary’s song. The slow one, about the boat. Priya knew Grandma for years. She must know what it’s called.” She turned back to Priya. “It goes like this.” And quietly, in the empty shop, Jess sang the first two lines.

„Ana, możesz pomóc” — powiedziała Jess. „Pytam Priyę o piosenkę babci Mary. Tę wolną, o łodzi. Priya znała babcię przez lata. Na pewno wie, jak się nazywa”. Odwróciła się z powrotem do Priyi. „To leci tak”. I cicho, w pustym sklepie, Jess zaśpiewała pierwsze dwie linijki.

Ana watched Priya’s face. For a moment Priya did not move at all. Then all the colour went out of her cheeks, as if a light inside her went out. Her hand went to the pen behind her ear and stayed there.

Ana patrzyła na twarz Priyi. Przez chwilę Priya wcale się nie poruszyła. Potem wszystkie kolory zniknęły z jej policzków, jakby światło w niej zgasło. Jej ręka powędrowała do długopisu za uchem i tam została.