Het raam

Het neuriën hield op. Het kanaal was weer stil, behalve de eenden en een radio op een van de andere boten. Jess staarde nog steeds naar de Second Chance, naar de donkergroene zijkant en de kleine ramen met gordijnen. Haar knokkels waren wit op het schetsboek.

The humming stopped. The canal was quiet again, except for the ducks and a radio on one of the other boats. Jess was still staring at the Second Chance, at its dark green side and its small curtained windows. Her knuckles were white on the sketchbook.

“Heb je dat gehoord?”, fluisterde ze. “Dat liedje. Wat is het? Ken je het?”

“Did you hear that?” she whispered. “That song. What is it? Do you know it?”

Ana dacht heel goed na voor ze antwoord gaf. Ze had zichzelf beloofd dat ze niet zou liegen op een directe vraag. “Ik weet niet hoe het heet”, zei ze langzaam. Het was waar. Ze had de naam ervan nooit gehoord. “Het klonk oud.”

Ana thought very carefully before she answered. She had promised herself that she would not lie to a direct question. “I don’t know what it’s called,” she said slowly. It was true. She had never heard its name. “It sounded old.”

“Het is dat liedje”, zei Jess. “Waar ik je in de trein over vertelde. Over een boot en een licht op het water. Iemand zong het voor me toen ik klein was.” Ze schudde hard haar hoofd, alsof ze er iets uit wilde krijgen. “Het is vast gewoon een oud liedje. Veel oude mensen kennen oude liedjes. Oma Mary zong het in de winkel. Half het stadje kent het waarschijnlijk.”

“It’s the song,” Jess said. “The one I told you about on the train. About a boat and a light on the water. Somebody sang it to me when I was little.” She shook her head hard, as if she wanted to get something out of it. “It’s probably just an old song. Lots of old people know old songs. Grandma Mary sang it in the shop. Half the town probably knows it.”

“Waarschijnlijk”, zei Ana. Dat woord was niet helemaal een leugen. Maar het was ook niet helemaal de waarheid, en ze baalde ervan hoe makkelijk het over haar lippen kwam.

“Probably,” Ana said. That word was not quite a lie. But it was not quite the truth either, and she hated how easily it came out.

Ze liepen in stilte naar huis. Jess praatte niet meer over haar tekeningen, of over de scheve brug. Ze liep snel, met haar koptelefoon op en zonder muziek, en twee keer draaide ze zich om om terug te kijken over het pad naar het kanaal. Thuis ging ze meteen naar boven. Ze kwam niet naar beneden voor het avondeten.

They walked home in silence. Jess did not talk about her drawings any more, or about the leaning bridge. She walked fast, with her headphones on and no music playing, and twice she turned round to look back along the path towards the canal. At home she went straight upstairs. She did not come down for dinner.

Walter merkte het. “Wat is er met haar?”, vroeg hij aan Ana, terwijl ze thee zette. “Is ze nog steeds boos op me over de brief?”

Walter noticed. “What’s wrong with her?” he asked Ana, while she was making tea. “Is she still angry with me about the letter?”

“Misschien”, zei Ana. “Ze is moe. Ze heeft drie uur getekend.” Ze bracht hem zijn thee. Haar handen trilden een beetje, en ze was blij dat hij ze zonder bril niet goed kon zien.

“Maybe,” Ana said. “She’s tired. She drew for three hours.” She took him his tea. Her hands were shaking a little, and she was glad that he could not see them clearly without his glasses.

De volgende dag was het zondag. In de middag ging Ana naar Shah’s voor melk. Jess was er al, ze stond bij de toonbank met een pak koekjes dat ze niet kocht. Ze praatte met zachte stem tegen Priya. Toen de bel boven de deur ging, keken ze allebei op.

The next day was Sunday. In the afternoon Ana went across to Shah’s for milk. Jess was already there, standing at the counter with a packet of biscuits she was not buying. She was talking to Priya in a low voice. When the bell over the door rang, they both looked up.

“Ana, jij kunt helpen”, zei Jess. “Ik vraag Priya naar het liedje van oma Mary. Dat langzame, over de boot. Priya kende oma al jaren. Zij weet vast wel hoe het heet.” Ze draaide zich weer naar Priya. “Het gaat zo.” En zachtjes, in de lege winkel, zong Jess de eerste twee regels.

“Ana, you can help,” Jess said. “I’m asking Priya about Grandma Mary’s song. The slow one, about the boat. Priya knew Grandma for years. She must know what it’s called.” She turned back to Priya. “It goes like this.” And quietly, in the empty shop, Jess sang the first two lines.

Ana keek naar het gezicht van Priya. Even bewoog Priya helemaal niet. Toen trok alle kleur weg uit haar wangen, alsof er een lampje in haar uitging. Haar hand ging naar de pen achter haar oor en bleef daar.

Ana watched Priya’s face. For a moment Priya did not move at all. Then all the colour went out of her cheeks, as if a light inside her went out. Her hand went to the pen behind her ear and stayed there.