Το φάντασμα των Κάντερβιλ

Ο κύριος Οτις αγοράζει ένα σπίτι

Mr. Otis Buys a House

Ο κύριος Χάιραμ Μπ. Οτις, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αγγλία, ήθελε να αγοράσει το Κάντερβιλ Τσέις.

Mr. Hiram B. Otis, the American Minister in England, wanted to buy Canterville Chase.

«Κάνετε ένα ανόητο λάθος», του έλεγαν όλοι. «Αυτό το παλιό σπίτι έχει φαντάσματα!»

“You are making a stupid mistake,” everybody told him. “That old house is haunted!”

Ο λόρδος Κάντερβιλ, ο ιδιοκτήτης, ήταν πολύ έντιμος άνθρωπος και γι’ αυτό προειδοποίησε κι αυτός τον κύριο Οτις.

Lord Canterville, the owner, was a very honest man, so he warned Mr. Otis too.

«Εμείς δεν μένουμε εκεί τώρα», είπε ο λόρδος Κάντερβιλ. «Ένα βράδυ η γριά θεία μου, η δούκισσα, ετοιμαζόταν για το δείπνο. Ξαφνικά δύο χέρια από σκελετό άγγιξαν τους ώμους της και εκείνη δεν έγινε ποτέ πραγματικά καλά.

“We do not live there now,” said Lord Canterville. “One evening my old aunt, the Duchess, was dressing for dinner. Suddenly two skeleton hands touched her shoulders, and she never really got well again.

»Αρκετοί άνθρωποι στην οικογένειά μου έχουν δει το φάντασμα, κύριε Οτις. Το είδε κι ο ιερέας μας, ο αιδεσιμότατος Όγκαστους Ντάμπιερ. Οι νεαροί υπηρέτες μας έφυγαν. Η γυναίκα μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τους θορύβους στον διάδρομο και στη βιβλιοθήκη.»

“Several people in my family have seen the ghost, Mr. Otis. Our priest, the Rev. Augustus Dampier, has seen it too. Our young servants left us. My wife could not sleep because of noises in the corridor and the library.”

«Κύριε λόρδε», απάντησε ο κύριος Οτις, «θα πάρω τα έπιπλα και το φάντασμα σε δίκαιη τιμή. Έρχομαι από μια σύγχρονη χώρα και εμείς έχουμε ό,τι μπορούν να αγοράσουν τα χρήματα. Αν η Ευρώπη έχει ένα φάντασμα, σύντομα θα το βάλουμε σε ένα από τα μουσεία μας.»

“My lord,” answered Mr. Otis, “I will take the furniture and the ghost at a fair price. I come from a modern country, and we have everything that money can buy. If Europe has a ghost, we’ll soon put it in one of our museums.”

«Φοβάμαι ότι το φάντασμα είναι αληθινό», είπε ο λόρδος Κάντερβιλ με ένα χαμόγελο. «Οι άνθρωποι το ξέρουν από το 1584. Εμφανίζεται πάντα πριν από έναν θάνατο στην οικογένειά μας.»

“I am afraid the ghost is real,” said Lord Canterville with a smile. “People have known about it since 1584. It always appears before a death in our family.”

«Ε, τότε έρχεται και ο γιατρός της οικογένειας, λόρδε Κάντερβιλ», είπε ο κύριος Οτις. «Αλλά φαντάσματα δεν υπάρχουν, κύριε, και οι νόμοι της φύσης δεν θα σταματήσουν για τους Βρετανούς λόρδους.»

“Well, the family doctor comes then too, Lord Canterville,” said Mr. Otis. “But there are no ghosts, sir, and the laws of nature will not stop for British lords.”

Ο λόρδος Κάντερβιλ δεν το κατάλαβε πολύ καλά αυτό. «Είστε σίγουρα πολύ φυσικοί στην Αμερική», απάντησε. «Αν δεν σας πειράζει ένα φάντασμα στο σπίτι, εντάξει. Αλλά θυμηθείτε, σας προειδοποίησα.»

Lord Canterville did not really understand this. “You are certainly very natural in America,” he answered. “If you don’t mind a ghost in the house, that is fine. But remember, I warned you.”

Λίγες εβδομάδες αργότερα ο κύριος Οτις αγόρασε το σπίτι και η οικογένειά του μετακόμισε εκεί.

A few weeks later Mr. Otis bought the house, and his family moved there.

Πολλές Αμερικανίδες στην Ευρώπη προσποιούνταν ότι ήταν άρρωστες, γιατί νόμιζαν ότι αυτό φαίνεται κομψό. Η κυρία Οτις όμως ήταν δυνατή και υγιής και δεν έκανε ποτέ αυτό το λάθος.

Many American ladies in Europe pretended to be ill, because they thought it looked elegant. But Mrs. Otis was strong and healthy and never made this mistake.

Από πολλές απόψεις ήταν αρκετά Αγγλίδα. Η Αγγλία και η Αμερική μοιράζονταν τώρα τα πάντα, εκτός από τη γλώσσα, φυσικά.

In many ways she was quite English. England and America shared everything now, except language, of course.

Ο μεγαλύτερος γιος της ήταν ένας ξανθός νεαρός που χόρευε υπέροχα. Οι γονείς του αγαπούσαν την πατρίδα τους και τον ονόμασαν Ουάσινγκτον, και εκείνος το μισούσε πάντα αυτό.

Her oldest son was a fair-haired young man who danced beautifully. His parents loved their country, so they named him Washington, and he always hated that.