The Canterville Ghost

Mr. Otis Buys a House

Meneer Otis koopt een huis

Mr. Hiram B. Otis, the American Minister in England, wanted to buy Canterville Chase.

Meneer Hiram B. Otis, de Amerikaanse ambassadeur in Engeland, wilde Canterville Chase kopen.

“You are making a stupid mistake,” everybody told him. “That old house is haunted!”

“U maakt een domme fout,” zeiden alle mensen tegen hem. “Dat oude huis is een spookhuis!”

Lord Canterville, the owner, was a very honest man, so he warned Mr. Otis too.

Lord Canterville, de eigenaar, was een heel eerlijke man, dus hij heeft meneer Otis ook gewaarschuwd.

“We do not live there now,” said Lord Canterville. “One evening my old aunt, the Duchess, was dressing for dinner. Suddenly two skeleton hands touched her shoulders, and she never really got well again.

“Wij wonen daar nu niet meer,” zei Lord Canterville. “Op een avond heeft mijn oude tante, de hertogin, zich aangekleed voor het eten. Plotseling hebben twee handen van een skelet haar schouders aangeraakt. Daarna is ze nooit meer echt beter geworden.

“Several people in my family have seen the ghost, Mr. Otis. Our priest, the Rev. Augustus Dampier, has seen it too. Our young servants left us. My wife could not sleep because of noises in the corridor and the library.”

“Meerdere mensen in mijn familie hebben het spook gezien, meneer Otis. Onze priester, dominee Augustus Dampier, heeft het ook gezien. Onze jonge bedienden zijn weggegaan. Mijn vrouw kon niet slapen door geluiden in de gang en in de bibliotheek.”

“My lord,” answered Mr. Otis, “I will take the furniture and the ghost at a fair price. I come from a modern country, and we have everything that money can buy. If Europe has a ghost, we’ll soon put it in one of our museums.”

“Mylord,” antwoordde meneer Otis, “ik neem het meubilair en het spook voor een eerlijke prijs. Ik kom uit een modern land en wij hebben alles wat je met geld kunt kopen. Als Europa een spook heeft, zetten we het snel in een van onze musea.”

“I am afraid the ghost is real,” said Lord Canterville with a smile. “People have known about it since 1584. It always appears before a death in our family.”

“Ik ben bang dat het spook echt is,” zei Lord Canterville met een glimlach. “Mensen kennen het al sinds 1584. Het komt altijd voor een sterfgeval in onze familie.”

“Well, the family doctor comes then too, Lord Canterville,” said Mr. Otis. “But there are no ghosts, sir, and the laws of nature will not stop for British lords.”

“Nou, de huisarts komt dan ook, Lord Canterville,” zei meneer Otis. “Maar er bestaan geen spoken, meneer, en de wetten van de natuur houden niet op voor Britse lords.”

Lord Canterville did not really understand this. “You are certainly very natural in America,” he answered. “If you don’t mind a ghost in the house, that is fine. But remember, I warned you.”

Lord Canterville heeft dit niet echt begrepen. “U bent in Amerika zeker erg natuurlijk,” antwoordde hij. “Als u een spook in huis niet erg vindt, is dat goed. Maar onthoud: ik heb u gewaarschuwd.”

A few weeks later Mr. Otis bought the house, and his family moved there.

Een paar weken later heeft meneer Otis het huis gekocht en zijn familie is erheen verhuisd.

Many American ladies in Europe pretended to be ill, because they thought it looked elegant. But Mrs. Otis was strong and healthy and never made this mistake.

Veel Amerikaanse dames in Europa hebben gedaan alsof ze ziek waren, omdat ze dachten dat dit elegant was. Maar mevrouw Otis was sterk en gezond en heeft deze fout nooit gemaakt.

In many ways she was quite English. England and America shared everything now, except language, of course.

In veel dingen was ze best Engels. Engeland en Amerika hebben nu alles gedeeld, behalve de taal natuurlijk.

Her oldest son was a fair-haired young man who danced beautifully. His parents loved their country, so they named him Washington, and he always hated that.

Haar oudste zoon was een jonge man met blond haar die prachtig kon dansen. Zijn ouders waren dol op hun land, dus hebben ze hem Washington genoemd, en hij heeft dat altijd vreselijk gevonden.