The Canterville Ghost

Mr. Otis Buys a House

Bay Otis Bir Ev Alıyor

Mr. Hiram B. Otis, the American Minister in England, wanted to buy Canterville Chase.

İngiltere’deki Amerikan Elçisi Bay Hiram B. Otis, Canterville Chase’i satın almak istedi.

“You are making a stupid mistake,” everybody told him. “That old house is haunted!”

“Çok aptalca bir hata yapıyorsunuz,” dedi herkes ona. “O eski evde hayalet var!”

Lord Canterville, the owner, was a very honest man, so he warned Mr. Otis too.

Evin sahibi Lord Canterville çok dürüst bir adamdı, bu yüzden Bay Otis’i o da uyardı.

“We do not live there now,” said Lord Canterville. “One evening my old aunt, the Duchess, was dressing for dinner. Suddenly two skeleton hands touched her shoulders, and she never really got well again.

“Biz artık orada oturmuyoruz,” dedi Lord Canterville. “Bir akşam yaşlı halam, Düşes, akşam yemeği için giyiniyordu. Birden iki iskelet eli omuzlarına dokundu. O günden sonra hiç tam olarak iyileşmedi.

“Several people in my family have seen the ghost, Mr. Otis. Our priest, the Rev. Augustus Dampier, has seen it too. Our young servants left us. My wife could not sleep because of noises in the corridor and the library.”

“Ailemden birkaç kişi hayaleti gördü, Bay Otis. Papazımız Rahip Augustus Dampier de onu gördü. Genç hizmetçilerimiz bizi bırakıp gitti. Eşim koridordaki ve kütüphanedeki sesler yüzünden uyuyamadı.”

“My lord,” answered Mr. Otis, “I will take the furniture and the ghost at a fair price. I come from a modern country, and we have everything that money can buy. If Europe has a ghost, we’ll soon put it in one of our museums.”

“Lordum,” diye cevap verdi Bay Otis, “mobilyaları ve hayaleti adil bir fiyata alacağım. Ben modern bir ülkeden geliyorum. Bizde paranın alabildiği her şey var. Avrupa’nın bir hayaleti varsa, onu hemen müzelerimizden birine koyarız.”

“I am afraid the ghost is real,” said Lord Canterville with a smile. “People have known about it since 1584. It always appears before a death in our family.”

“Korkarım hayalet gerçek,” dedi Lord Canterville gülümseyerek. “İnsanlar onu 1584’ten beri biliyor. Ailemizde bir ölümden önce hep görünür.”

“Well, the family doctor comes then too, Lord Canterville,” said Mr. Otis. “But there are no ghosts, sir, and the laws of nature will not stop for British lords.”

“Aile doktoru da o zaman gelir, Lord Canterville,” dedi Bay Otis. “Ama hayalet yoktur efendim. Doğa kanunları da İngiliz lordları için durmaz.”

Lord Canterville did not really understand this. “You are certainly very natural in America,” he answered. “If you don’t mind a ghost in the house, that is fine. But remember, I warned you.”

Lord Canterville bunu pek anlamadı. “Siz Amerika’da gerçekten çok doğalsınız,” diye cevap verdi. “Evde bir hayalet sizi rahatsız etmiyorsa, sorun yok. Ama unutmayın, sizi uyardım.”

A few weeks later Mr. Otis bought the house, and his family moved there.

Birkaç hafta sonra Bay Otis evi satın aldı ve ailesi oraya taşındı.

Many American ladies in Europe pretended to be ill, because they thought it looked elegant. But Mrs. Otis was strong and healthy and never made this mistake.

Avrupa’daki birçok Amerikalı hanım hasta gibi davranırdı, çünkü bunun şık göründüğünü düşünürdü. Ama Bayan Otis güçlü ve sağlıklıydı. Bu hatayı hiç yapmadı.

In many ways she was quite English. England and America shared everything now, except language, of course.

Birçok yönden oldukça İngiliz gibiydi. İngiltere ile Amerika artık her şeyi paylaşıyordu, tabii dil hariç.

Her oldest son was a fair-haired young man who danced beautifully. His parents loved their country, so they named him Washington, and he always hated that.

En büyük oğlu, çok güzel dans eden sarı saçlı genç bir adamdı. Anne babası ülkesini severdi, bu yüzden ona Washington adını verdi. O da bundan hep nefret etti.