Duch z Canterville

Pan Otis kupuje dom

Mr. Otis Buys a House

Pan Hiram B. Otis, amerykański ambasador w Anglii, chciał kupić Canterville Chase.

Mr. Hiram B. Otis, the American Minister in England, wanted to buy Canterville Chase.

„Robi pan głupi błąd” – mówili mu wszyscy. „W tym starym domu straszy!”

“You are making a stupid mistake,” everybody told him. “That old house is haunted!”

Lord Canterville, właściciel, był bardzo uczciwym człowiekiem, więc ostrzegł pana Otisa.

Lord Canterville, the owner, was a very honest man, so he warned Mr. Otis too.

„Już tam nie mieszkamy” – powiedział lord Canterville. „Pewnego wieczoru moja stara ciotka, księżna, ubierała się do kolacji. Nagle dwie ręce szkieletu dotknęły jej ramion i ona nigdy już naprawdę nie wyzdrowiała.”

“We do not live there now,” said Lord Canterville. “One evening my old aunt, the Duchess, was dressing for dinner. Suddenly two skeleton hands touched her shoulders, and she never really got well again.

„Kilka osób z mojej rodziny widziało ducha, panie Otis. Nasz ksiądz, pastor Augustus Dampier, też go widział. Nasi młodzi słudzy odeszli od nas. Moja żona nie mogła spać z powodu hałasów na korytarzu i w bibliotece.”

“Several people in my family have seen the ghost, Mr. Otis. Our priest, the Rev. Augustus Dampier, has seen it too. Our young servants left us. My wife could not sleep because of noises in the corridor and the library.”

„Mój lordzie” – odpowiedział pan Otis – „kupię meble i ducha za uczciwą cenę. Pochodzę z nowoczesnego kraju i mamy wszystko, co można kupić za pieniądze. Jeśli Europa ma ducha, szybko umieścimy go w jednym z naszych muzeów.”

“My lord,” answered Mr. Otis, “I will take the furniture and the ghost at a fair price. I come from a modern country, and we have everything that money can buy. If Europe has a ghost, we’ll soon put it in one of our museums.”

„Obawiam się, że ten duch jest prawdziwy” – powiedział lord Canterville z uśmiechem. „Ludzie znają go od roku 1584. Zawsze pojawia się przed śmiercią kogoś z naszej rodziny.”

“I am afraid the ghost is real,” said Lord Canterville with a smile. “People have known about it since 1584. It always appears before a death in our family.”

„Cóż, lekarz rodzinny też wtedy przychodzi, lordzie Canterville” – powiedział pan Otis. „Ale duchów nie ma, proszę pana, a prawa natury nie zatrzymają się dla brytyjskich lordów.”

“Well, the family doctor comes then too, Lord Canterville,” said Mr. Otis. “But there are no ghosts, sir, and the laws of nature will not stop for British lords.”

Lord Canterville nie bardzo to zrozumiał. „W Ameryce jest pan na pewno bardzo naturalny” – odpowiedział. „Jeśli nie przeszkadza panu duch w domu, to dobrze. Ale proszę pamiętać, że pana ostrzegłem.”

Lord Canterville did not really understand this. “You are certainly very natural in America,” he answered. “If you don’t mind a ghost in the house, that is fine. But remember, I warned you.”

Kilka tygodni później pan Otis kupił dom i jego rodzina się tam przeprowadziła.

A few weeks later Mr. Otis bought the house, and his family moved there.

Wiele Amerykanek w Europie udawało chore, bo myślały, że to wygląda elegancko. Ale pani Otis była silna i zdrowa i nigdy nie popełniła tego błędu.

Many American ladies in Europe pretended to be ill, because they thought it looked elegant. But Mrs. Otis was strong and healthy and never made this mistake.

Pod wieloma względami była dość angielska. Anglia i Ameryka miały teraz wspólne wszystko, oczywiście oprócz języka.

In many ways she was quite English. England and America shared everything now, except language, of course.

Jej najstarszy syn był jasnowłosym młodym mężczyzną, który pięknie tańczył. Jego rodzice kochali swój kraj, więc nazwali go Washington, a on zawsze tego nienawidził.

Her oldest son was a fair-haired young man who danced beautifully. His parents loved their country, so they named him Washington, and he always hated that.