กล่องเครื่องมือ

ตอนสองทุ่มครึ่งในวันอังคาร ฉันต้องยืนอยู่ในห้องแต่งตัวของโบสถ์และบอกไดแอน ไพรซ์ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ตอนหนึ่งทุ่มฉันอยู่ในโบสถ์กับมาร์โก กำลังช่วยจับประตู

At half past eight on Tuesday I had to stand in the vestry and tell Diane Price that everything was fine. At seven I was in the church with Marco, holding a door.

“ซ้าย” เขาพูด

“Left,” he said.

ฉันขยับไปทางซ้าย มันเป็นซ้ายที่ถูกต้องในที่สุด

I moved left. It was the right left, for once.

ตอนนี้คอกสัตว์ตั้งอยู่หน้าแท่นบูชาแล้ว สูงและดูเหมือนจริง มีผนังสามด้านและประตูหนึ่งบาน หลังคายังอยู่ในรถตู้ของเขา ในอีก 9 วัน เด็ก 40 คนต้องมายืนรอบคอกสัตว์นี้ ภายใต้ผ้าปูโต๊ะสีขาวในห้องโถง รางหญ้าเก่ายังว่างเปล่า มีแค่สองคนที่มีกุญแจห้องโถงนั้น ฉันเป็นหนึ่งในสองคนนั้น

The stable stood in front of the altar now, tall and real, with three walls and one door. The roof was still in his van. In nine days forty children must stand round it. Under a white tablecloth in the hall, the old crib stood empty. Only two people had keys to that hall. I was one of them.

ตลอดทั้งวันฉันคิดถึงเรื่องเดียว กล่องเครื่องมือของเขา เขาถือมันไปทุกที่ และเขาไม่เคยเปิดมันต่อหน้าฉันเลย เปิดแค่ตอนหยิบตะปูเท่านั้น ตอนหนึ่งทุ่มฉันมีแผนการหนึ่ง และฉันเกลียดแผนนั้นมาก

All day I thought about one thing. His toolbox. He carries it everywhere, and he never opens it in front of me, only for nails. At seven I had a plan, and I hated it.

“คุณยกหลังคาเข้ามาตอนนี้ได้ไหม” ฉันพูด “ก่อนที่หิมะจะตกใส่”

“Can you bring the roof in now?” I said. “Before the snow gets on it.”

“ตอนนี้หรือ มันอยู่ในรถตู้ก็ดีอยู่แล้ว”

“Now? It’s fine in the van.”

“ได้โปรดเถอะ หิมะจะตกทั้งคืน เดี๋ยวฉันทำด้านนี้ให้เสร็จเอง”

“Please. It’s going to snow all night. I’ll finish this side.”

เขามองฉัน หลังจากนั้นเขาก็ยักไหล่แล้วเดินออกไป รถตู้อยู่อีกฟากหนึ่งของลานกว้าง 10 นาที ฉันคิดในใจ

He looked at me. Then he shrugged and went out. The van was on the far side of the square. Ten minutes, I thought.

กล่องเครื่องมือของเขาตั้งอยู่บนพื้น ข้างเท้าของฉัน มันเป็นกล่องไม้เก่าใบใหญ่ที่มีที่จับ และมันปิดอยู่

His toolbox stood on the floor, next to my feet. It was a big old wooden box with a handle, and it was closed.

ฉันรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ฉันก็ทำอยู่ดี ฉันคุกเข่าลงแล้วเปิดฝากล่อง

I knew it was wrong. I did it anyway. I knelt down and opened the lid.

มีค้อน เลื่อย ดินสอ กล่องใส่ตะปู และที่ก้นกล่อง มีอะไรบางอย่างชิ้นเล็กและแข็ง ห่ออยู่ในผ้านุ่มสีฟ้า ฉันเปิดผ้าออก

Hammers. A saw. Pencils. Boxes of nails. And at the bottom, wrapped in a soft blue cloth, something small and hard. I unwrapped it.

มันคือทูตสวรรค์ตัวเล็กจากรางหญ้า ปีกที่เป็นลวดของเธอส่องประกายในแสงไฟ ปีกข้างหนึ่งมีสีเงินใหม่ที่ด้านล่าง มีคนซ่อมตรงนั้นอย่างระมัดระวังมาก

It was a little angel from the crib. Her wire wings shone in the light. One wing was a new silver colour at the bottom. Somebody mended it there, very carefully.

ฉันยังคุกเข่าอยู่ตอนที่ประตูเปิดออก มาร์โกยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับชิ้นส่วนหลังคาบนไหล่ของเขา เขาเห็นทูตสวรรค์ในมือของฉัน เขาเห็นหน้าของฉัน

I was still on my knees when the door opened. Marco stood there with a piece of roof on his shoulder. He saw the angel in my hands. He saw my face.