The Red-Headed League

Mr Jabez Wilson

คุณแจบีซ วิลสัน

My name is Dr Watson. I am a doctor, and a friend of Sherlock Holmes. Holmes is a detective in Baker Street, in London. People bring him their strange problems, and I often write down his cases.

ผมชื่อหมอวัตสัน ผมเป็นหมอ และเป็นเพื่อนของเชอร์ล็อก โฮล์มส์ โฮล์มส์เป็นนักสืบที่ถนนเบเกอร์ ในลอนดอน คนมักเอาปัญหาแปลกๆ มาให้เขา และผมมักเขียนเรื่องคดีของเขาไว้

One day in the autumn of last year, I went to see him. He was not alone. He was talking with a fat, older gentleman with a red face and bright red hair. I said sorry and turned to go. But Holmes pulled me into the room and closed the door behind me.

วันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงเมื่อปีที่แล้ว ผมไปหาเขา เขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขากำลังคุยกับสุภาพบุรุษอ้วนๆ อายุมาก หน้าแดง ผมสีแดงสด ผมขอโทษแล้วหันจะเดินออกไป แต่โฮล์มส์ดึงผมเข้ามาในห้องและปิดประตูข้างหลังผม

“You came at the best possible time, my dear Watson,” he said warmly.

“นายมาถูกเวลาที่สุดเลย วัตสันเพื่อนรัก” เขาพูดอย่างอบอุ่น

“I was afraid that you were busy.”

“ผมกลัวว่านายจะยุ่ง”

“I am. Very busy.”

“ยุ่งสิ ยุ่งมาก”

“Then I can wait in the next room.”

“งั้นผมไปรอในห้องข้างๆ ก็ได้”

“Not at all. Mr Wilson, this gentleman is my friend. He helped me in many of my best cases, and he can help me in yours too.”

“ไม่ต้องเลย คุณวิลสัน สุภาพบุรุษท่านนี้เป็นเพื่อนผม เขาเคยช่วยผมในคดีดีๆ หลายคดี และเขาช่วยผมในคดีของคุณได้ด้วย”

The fat gentleman stood up a little from his chair and gave a small nod. His small eyes looked at me quickly, with a question in them.

สุภาพบุรุษอ้วนลุกขึ้นจากเก้าอี้นิดหน่อยแล้วพยักหน้าเบาๆ ตาเล็กๆ ของเขามองผมอย่างรวดเร็ว เหมือนมีคำถามอยู่ในตา

“Sit on the sofa, Watson,” said Holmes. He sat back in his armchair and put the tips of his fingers together. He always did this when he was thinking hard. “I know that you love strange things, my dear Watson. You love everything outside the boring days of normal life. That is why you write about my little adventures. A few days ago I told you something. Real life is stranger than any story that a writer can invent. Do you remember?”

“นั่งที่โซฟาสิ วัตสัน” โฮล์มส์พูด เขาเอนหลังนั่งในเก้าอี้นวมและเอาปลายนิ้วมาแตะกัน เขาทำแบบนี้ทุกครั้งที่คิดหนัก “ผมรู้ว่านายชอบเรื่องแปลกๆ วัตสันเพื่อนรัก นายชอบทุกอย่างที่อยู่นอกวันน่าเบื่อของชีวิตธรรมดา นั่นเป็นเหตุผลที่นายเขียนเรื่องผจญภัยเล็กๆ ของผม เมื่อไม่กี่วันก่อนผมบอกนายเรื่องหนึ่ง ชีวิตจริงแปลกกว่าเรื่องแต่งทุกเรื่องที่นักเขียนคิดขึ้นได้ นายจำได้ไหม”

“Yes. And I did not agree with you.”

“จำได้ และผมไม่เห็นด้วยกับนาย”

“You did not, Doctor. But you are going to agree with me in the end. Now, Mr Jabez Wilson came to see me this morning. His story is one of the strangest that I have ever heard. Is it a crime? I don’t know yet.”

“นายไม่เห็นด้วย หมอ แต่สุดท้ายนายจะเห็นด้วยกับผม ตอนนี้ คุณแจบีซ วิลสันมาหาผมเมื่อเช้านี้ เรื่องของเขาเป็นเรื่องที่แปลกที่สุดเรื่องหนึ่งที่ผมเคยได้ยิน นี่เป็นอาชญากรรมหรือเปล่า ผมยังไม่รู้”

He turned to our visitor.

เขาหันไปหาแขกของเรา

“Mr Wilson, please start your story again from the beginning. My friend Dr Watson did not hear the first part.”

“คุณวิลสัน ช่วยเล่าเรื่องของคุณใหม่ตั้งแต่ต้นนะครับ หมอวัตสันเพื่อนผมไม่ได้ฟังตอนแรก”