The Red-Headed League

Mr Jabez Wilson

Pan Jabez Wilson

My name is Dr Watson. I am a doctor, and a friend of Sherlock Holmes. Holmes is a detective in Baker Street, in London. People bring him their strange problems, and I often write down his cases.

Nazywam się doktor Watson. Jestem lekarzem i przyjacielem Sherlocka Holmesa. Holmes jest detektywem na Baker Street w Londynie. Ludzie przychodzą do niego ze swoimi dziwnymi problemami, a ja często opisuję jego sprawy.

One day in the autumn of last year, I went to see him. He was not alone. He was talking with a fat, older gentleman with a red face and bright red hair. I said sorry and turned to go. But Holmes pulled me into the room and closed the door behind me.

Pewnego dnia jesienią zeszłego roku poszedłem go odwiedzić. Nie był sam. Rozmawiał z grubym, starszym panem o czerwonej twarzy i jaskrawoczerwonych włosach. Przeprosiłem i odwróciłem się, żeby wyjść. Ale Holmes wciągnął mnie do pokoju i zamknął za mną drzwi.

“You came at the best possible time, my dear Watson,” he said warmly.

„Przyszedłeś w najlepszym możliwym momencie, mój drogi Watsonie” — powiedział ciepło.

“I was afraid that you were busy.”

„Bałem się, że jesteś zajęty”.

“I am. Very busy.”

„Jestem. Bardzo zajęty”.

“Then I can wait in the next room.”

„W takim razie mogę poczekać w sąsiednim pokoju”.

“Not at all. Mr Wilson, this gentleman is my friend. He helped me in many of my best cases, and he can help me in yours too.”

„Ależ skąd. Panie Wilson, ten dżentelmen to mój przyjaciel. Pomógł mi w wielu moich najlepszych sprawach i może pomóc mi także w pańskiej”.

The fat gentleman stood up a little from his chair and gave a small nod. His small eyes looked at me quickly, with a question in them.

Gruby pan uniósł się lekko z krzesła i skinął krótko głową. Jego małe oczy spojrzały na mnie szybko, z pytaniem.

“Sit on the sofa, Watson,” said Holmes. He sat back in his armchair and put the tips of his fingers together. He always did this when he was thinking hard. “I know that you love strange things, my dear Watson. You love everything outside the boring days of normal life. That is why you write about my little adventures. A few days ago I told you something. Real life is stranger than any story that a writer can invent. Do you remember?”

„Usiądź na sofie, Watsonie” — powiedział Holmes. Usiadł głębiej w fotelu i złączył czubki palców. Zawsze tak robił, gdy intensywnie myślał. „Wiem, że uwielbiasz niezwykłe rzeczy, mój drogi Watsonie. Kochasz wszystko, co wykracza poza nudne dni normalnego życia. Dlatego piszesz o moich małych przygodach. Kilka dni temu coś ci powiedziałem. Prawdziwe życie jest dziwniejsze niż jakakolwiek historia, którą pisarz potrafi wymyślić. Pamiętasz?”

“Yes. And I did not agree with you.”

„Tak. I nie zgodziłem się z tobą”.

“You did not, Doctor. But you are going to agree with me in the end. Now, Mr Jabez Wilson came to see me this morning. His story is one of the strangest that I have ever heard. Is it a crime? I don’t know yet.”

„Nie zgodziłeś się, doktorze. Ale w końcu przyznasz mi rację. Otóż pan Jabez Wilson przyszedł do mnie dziś rano. Jego historia jest jedną z najdziwniejszych, jakie kiedykolwiek słyszałem. Czy to przestępstwo? Jeszcze nie wiem”.

He turned to our visitor.

Odwrócił się do naszego gościa.

“Mr Wilson, please start your story again from the beginning. My friend Dr Watson did not hear the first part.”

„Panie Wilson, proszę zacząć swoją opowieść jeszcze raz od początku. Mój przyjaciel doktor Watson nie słyszał pierwszej części”.