A Christmas Carol

Old Marley

มาร์ลีย์เฒ่า

Marley was dead. We must begin with that, and there is no doubt about it. After the funeral, four men wrote their names in the church book. One of them was Scrooge, and every businessman in London trusted that name.

มาร์ลีย์ตายแล้ว เราต้องเริ่มต้นด้วยเรื่องนั้น และไม่มีข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย หลังจากงานศพ ชายสี่คนเขียนชื่อของพวกเขาในสมุดของโบสถ์ หนึ่งในนั้นคือสครูจ และนักธุรกิจทุกคนในลอนดอนก็เชื่อถือชื่อนั้น

So old Marley was as dead as a door-nail. But wait! I don’t really know what is so dead about a nail in a door. For me, a nail in a coffin is much deader.

ดังนั้นมาร์ลีย์เฒ่าจึงตายสนิทเหมือนตะปูตอกประตู แต่เดี๋ยวก่อน! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าอะไรทำให้ตะปูที่ประตูตายได้ขนาดนั้น สำหรับผม ตะปูในโลงศพยังดูตายมากกว่าเยอะ

But our grandfathers said it, and if I change their words, the country will fall. So I say it again: Marley was as dead as a door-nail.

แต่ปู่ย่าตายายของเราพูดแบบนั้น และถ้าผมเปลี่ยนคำพูดของพวกเขา ประเทศก็คงพังทลาย ดังนั้นผมจึงพูดอีกครั้งว่า มาร์ลีย์ตายสนิทเหมือนตะปูตอกประตู

Did Scrooge know this? Of course he did. The two men were partners for more years than I can count. Scrooge got all of Marley’s money, and he was Marley’s only friend.

สครูจรู้เรื่องนี้ไหม? เขารู้แน่นอน ชายสองคนเป็นหุ้นส่วนกันมาหลายปีเกินกว่าที่ผมจะนับได้ สครูจได้เงินทั้งหมดของมาร์ลีย์ และเขาเป็นเพื่อนคนเดียวของมาร์ลีย์

He was also the only person at the funeral who felt sorry, and he did not feel very sorry. He even did some good business on the same day.

เขายังเป็นคนเดียวในงานศพที่รู้สึกเสียใจ และเขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจมากนัก เขายังทำธุรกิจที่ดีได้ในวันเดียวกันนั้นด้วยซ้ำ

I must say it one more time: Marley was dead. If you don’t believe that, nothing wonderful can come from my story. Think of the play Hamlet. We know that Hamlet’s father is dead before the play begins, so his walk at night frightens us.

ผมต้องพูดอีกครั้งหนึ่งว่า มาร์ลีย์ตายแล้ว ถ้าคุณไม่เชื่อเรื่องนั้น ก็ไม่มีอะไรวิเศษเกิดขึ้นจากเรื่องเล่าของผมได้ ลองคิดถึงบทละครเรื่องแฮมเล็ต เรารู้ว่าพ่อของแฮมเล็ตตายก่อนที่ละครจะเริ่ม การเดินของเขาในตอนกลางคืนจึงทำให้เรากลัว

If he is alive, he is only an old gentleman who went out in the cold wind.

ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็เป็นเพียงสุภาพบุรุษชราที่ออกไปข้างนอกท่ามกลางลมหนาว

Scrooge never painted over Marley’s name. Years later it was still there above the office door: Scrooge and Marley. New people in the business sometimes called him Scrooge and sometimes Marley. He answered them every time, because he did not care.

สครูจไม่เคยทาสีทับชื่อของมาร์ลีย์ หลายปีต่อมาชื่อนั้นยังคงอยู่ที่นั่นเหนือประตูสำนักงาน สครูจและมาร์ลีย์ คนใหม่ ๆ ในวงการธุรกิจบางครั้งเรียกเขาว่าสครูจและบางครั้งก็มาร์ลีย์ เขาตอบพวกเขาทุกครั้ง เพราะเขาไม่สนใจ

Oh, he was a hard old miser, that Scrooge! He was mean and greedy, and he held on tightly to every coin. Nobody ever saw him be generous, and he kept all his secrets to himself.

โอ้ เขาเป็นคนตระหนี่แก่ที่ใจร้ายมาก สครูจคนนั้นน่ะ! เขาใจร้ายและโลภมาก และเขาจับเหรียญทุกเหรียญไว้แน่น ไม่มีใครเคยเห็นเขาใจกว้าง และเขาเก็บความลับทั้งหมดไว้กับตัวเอง

His nose was thin and pointed, his eyes were red, and his thin lips were blue. His hair and eyebrows were white, and his voice was hard and unpleasant. His office was cold in the hottest days of summer, and it was no warmer at Christmas.

จมูกของเขาผอมและแหลม ตาของเขาเป็นสีแดง และริมฝีปากบางของเขาเป็นสีคล้ำ ผมและคิ้วของเขาเป็นสีขาว และเสียงของเขากระด้างและไม่น่าฟัง สำนักงานของเขาเย็นในวันที่ร้อนที่สุดของฤดูร้อน และมันก็ไม่อบอุ่นขึ้นเลยในวันคริสต์มาส

Hot weather did not warm Scrooge, and winter did not make him any colder. The rain did not listen when people asked it to stop, and Scrooge listened even less.

อากาศร้อนไม่ทำให้สครูจรู้สึกอุ่น และฤดูหนาวก็ไม่ทำให้เขาหนาวขึ้น ฝนไม่ฟังเวลาที่ผู้คนขอให้มันหยุด และสครูจก็ยิ่งฟังน้อยกว่านั้นอีก

Nobody ever stopped him in the street to say, “My dear Scrooge, how are you? When will you come to see me?” Poor people never asked him for a coin. Children never asked him the time, and nobody ever asked him the way.

ไม่มีใครเคยหยุดเขาบนถนนเพื่อพูดว่า “สครูจที่รัก สบายดีไหม? คุณจะมาหาฉันเมื่อไหร่?” คนจนไม่เคยขอเงินเขาแม้แต่เหรียญเดียว เด็ก ๆ ไม่เคยถามเวลาเขา และไม่มีใครเคยถามทางเขาเลย

Even the dogs of blind men knew him. When they saw him coming, they pulled their owners into a doorway. Then they wagged their tails and seemed to say, “It’s better to have no eyes than bad eyes, master!”

แม้แต่สุนัขของคนตาบอดก็ยังรู้จักเขา เมื่อพวกมันเห็นเขาเดินมา พวกมันก็ดึงเจ้าของเข้าไปในทางเข้าประตู จากนั้นพวกมันก็กระดิกหางและดูเหมือนจะพูดว่า “ไม่มีตาเลยยังดีกว่ามีตาที่ไม่ดีนะเจ้านาย!”