The House That Listens

1

1

In March 2050 we moved into the new house. Tom, my daughter Mia and I. The house stands on the edge of Freiburg, between a forest and a small river.

ในเดือนมีนาคม ปี 2050 เราย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหม่ ทอม มีอาลูกสาวของฉัน และฉัน บ้านตั้งอยู่แถวชานเมืองไฟรบวร์ก ระหว่างป่ากับแม่น้ำสายเล็ก

It isn’t a normal house. It has a computer, and the computer can talk. It’s called Otto. Otto turns the lights on and off. He makes coffee and opens the doors.

มันไม่ใช่บ้านธรรมดา มันมีคอมพิวเตอร์ และคอมพิวเตอร์พูดได้ มันชื่ออ็อตโต อ็อตโตเปิดและปิดไฟ มันชงกาแฟและเปิดประตู

On the first evening Mia stood in the kitchen and asked loudly, “Otto, are you a robot?”

ในตอนเย็นวันแรก มีอายืนอยู่ในครัวและถามเสียงดังว่า “อ็อตโต เธอเป็นหุ่นยนต์เหรอ”

“No,” Otto answered. His voice was calm and friendly. “I am the house. I listen and I help.”

“ไม่ใช่ครับ” อ็อตโตตอบ เสียงของมันสงบและเป็นมิตร “ผมคือบ้าน ผมคอยฟังและผมคอยช่วย”

Mia laughed. Tom shook his head. “A house that listens,” he said. “That’s a bit strange.”

มีอาหัวเราะ ทอมส่ายหัว “บ้านที่คอยฟังเหรอ” เขาพูด “แปลกนิดหน่อยนะ”

The house was very cheap. The old owner, Mrs Winter, died in the winter. She lived here alone, for thirty years. The estate agent didn’t tell us much about her.

บ้านหลังนี้ราคาถูกมาก เจ้าของคนเก่าคือคุณนายวินเทอร์ เธอเสียชีวิตในฤดูหนาว เธออาศัยอยู่ที่นี่คนเดียวมา 30 ปี นายหน้าไม่ได้เล่าเรื่องของเธอมากนัก