The Wine Is Sour

Character

Χαρακτήρας

“The wine is sour,” said Mr Yoon.

«Το κρασί είναι ξινό», είπε ο κύριος Γιουν.

He said it in Korean, without raising his voice, the way he said everything, and put the glass back on the white tablecloth, exactly on the damp ring it had left there. At the other end of the table, under the pergola through which the midday light fell in patches, Horacio Bianchi raised his eyebrows and looked not at him but at the woman sitting between them.

Το είπε στα κορεατικά, χωρίς να υψώσει τη φωνή του, όπως έλεγε τα πάντα, κι άφησε το ποτήρι πίσω στο λευκό τραπεζομάντιλο, ακριβώς πάνω στον υγρό κύκλο που είχε αφήσει εκεί. Στην άλλη άκρη του τραπεζιού, κάτω από την πέργκολα, απ’ όπου το μεσημεριανό φως έπεφτε σε κηλίδες, ο Οράσιο Μπιάνκι σήκωσε τα φρύδια και δεν κοίταξε εκείνον, αλλά τη γυναίκα που καθόταν ανάμεσά τους.

Mirta Kang allowed herself half a breath. She never needed longer. “Mr Yoon says,” she said in Spanish, “that your wine has a character all of its own. He has never drunk anything like it. He thanks you for the invitation.”

Η Μίρτα Κανγκ άφησε μισή ανάσα να περάσει. Περισσότερο δεν χρειαζόταν ποτέ. «Ο κύριος Γιουν λέει», είπε στα ισπανικά, «ότι το κρασί σας έχει έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Πως δεν έχει πιει ποτέ κάτι τέτοιο. Και σας ευχαριστεί για την πρόσκληση».

“Character!” Horacio slapped the table with the flat of his hand so that the forks jumped. “Did you hear that, Norma? Character. Tell him that’s the 2019, a frost year, a wine you have to understand. Tell him he knows something about wine.”

«Χαρακτήρα!» Ο Οράσιο χτύπησε την παλάμη του στο τραπέζι, κάνοντας τα πιρούνια να αναπηδήσουν. «Άκουσες, Νόρμα; Χαρακτήρα. Πες του ότι αυτό είναι η σοδειά του 2019, μια χρονιά παγετού, πρέπει να την καταλαβαίνει κανείς. Πες του ότι σκαμπάζει από κρασί».

“Mr Bianchi is pleased with your judgement,” said Mirta in Korean. “He says it is a difficult vintage.”

«Ο κύριος Μπιάνκι χαίρεται για την κρίση σας», είπε η Μίρτα στα κορεατικά. «Λέει ότι είναι μια δύσκολη χρονιά».

Mr Yoon nodded the way one nods at a weather report, and did not take a second glass.

Ο κύριος Γιουν έγνεψε, όπως γνέφει κανείς σε ένα δελτίο καιρού, και δεν πήρε δεύτερο ποτήρι.

She was forty-three, born in Buenos Aires, the daughter of people from Incheon, and for nineteen years she had interpreted between the two languages she had grown up in: contracts for soya beans, factory tours, two divorces, one heart operation. At the agency in Buenos Aires they said that with Kang no table had ever broken. She was prouder of that sentence than of her diploma. For this week Mr Yoon had booked her, Yoon Sang-chul from Daegu, sixty-eight, owner of a factory for industrial valves: four days, Wednesday to Saturday, flight and hotel. On Saturday his son Jun-ho was to marry Lucía Bianchi here, on the Bianchis’ small wine estate in Chacras de Coria near Mendoza.

Ήταν σαράντα τριών ετών, γεννημένη στο Μπουένος Άιρες, κόρη ανθρώπων από το Ίντσον, και έκανε διερμηνεία εδώ και δεκαεννιά χρόνια ανάμεσα στις δύο γλώσσες στις οποίες είχε μεγαλώσει: συμβόλαια για σπόρους σόγιας, επισκέψεις σε εργοστάσια, δύο διαζύγια, μια εγχείρηση καρδιάς. Στο γραφείο στο Μπουένος Άιρες έλεγαν ότι με την Κανγκ δεν είχε σπάσει ποτέ κανένα τραπέζι. Για εκείνη τη φράση ήταν πιο περήφανη απ’ ό,τι για το πτυχίο της. Για αυτή την εβδομάδα την είχε κλείσει ο κύριος Γιουν, ο Γιουν Σανγκ-τσουλ από το Ντέγκου, εξήντα οκτώ ετών, ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου βιομηχανικών βαλβίδων: τέσσερις μέρες, Τετάρτη με Σάββατο, αεροπορικά και ξενοδοχείο. Το Σάββατο ο γιος του, ο Τζουν-χο, επρόκειτο να παντρευτεί εδώ, στο μικρό οινοποιείο των Μπιάνκι στο Τσάκρας δε Κόρια κοντά στη Μεντόσα, τη Λουσία Μπιάνκι.

The two had met in Sydney and spoke English with each other. Their fathers spoke none. Once, Lucía had told her on the phone, she and Jun-ho had tried to translate a video call themselves; after ten minutes both fathers had hung up, and ever since each believed the other was hard of hearing. Hence Mirta.

Οι δυο τους είχαν γνωριστεί στο Σίδνεϊ και μιλούσαν αγγλικά μεταξύ τους. Οι πατεράδες τους δεν μιλούσαν καθόλου. Μια φορά, είχε διηγηθεί η Λουσία στο τηλέφωνο, εκείνη και ο Τζουν-χο είχαν προσπαθήσει να μεταφράσουν μόνοι τους σε μια βιντεοκλήση· μετά από δέκα λεπτά και οι δύο πατεράδες είχαν κλείσει το τηλέφωνο, και από τότε ο καθένας πίστευε για τον άλλον ότι ήταν βαρήκοος. Γι’ αυτό χρειαζόταν η Μίρτα.

On Wednesday evening, straight after the arrival, it had begun well. Horacio had led the guests through the cellar, let them taste from two tanks and then, at dinner, without wasting a word on it, opened a bottle with no label. Mr Yoon had drunk, held the glass against the light and said: “This one is good. The others he can keep.”

Το βράδυ της Τετάρτης, αμέσως μετά την άφιξη, τα πράγματα είχαν ξεκινήσει καλά. Ο Οράσιο είχε ξεναγήσει τους καλεσμένους στο κελάρι, τους είχε δώσει να δοκιμάσουν από δύο δεξαμενές και μετά, στο φαγητό, χωρίς να πει λέξη γι’ αυτό, είχε ανοίξει ένα μπουκάλι χωρίς ετικέτα. Ο κύριος Γιουν είχε πιει, είχε κρατήσει το ποτήρι απέναντι στο φως και είχε πει: «Αυτό είναι καλό. Τα άλλα μπορεί να τα κρατήσει».

“Mr Yoon says your wines are excellent,” Mirta had translated.

«Ο κύριος Γιουν λέει ότι τα κρασιά σας είναι εξαιρετικά», είχε μεταφράσει η Μίρτα.

The lie lay in the plural, and it was so small that Mirta had forgotten it by dessert. Today, on Thursday, the 2019 stood on the table, the wine the house sold and lived on. The bottle with no label had not appeared again.

Το ψέμα βρισκόταν στον πληθυντικό, και ήταν τόσο μικρό, που η Μίρτα το είχε ήδη ξεχάσει στο επιδόρπιο. Σήμερα, την Πέμπτη, βρισκόταν στο τραπέζι η σοδειά του 2019, το κρασί που πουλούσε το κτήμα και από το οποίο ζούσε. Το μπουκάλι χωρίς ετικέτα δεν είχε ξαναφανεί.