Wino jest kwaśne

Charakter

Character

„Wino jest kwaśne” – powiedział pan Yoon.

“The wine is sour,” said Mr Yoon.

Powiedział to po koreańsku, nie podnosząc głosu, tak jak mówił wszystko, po czym odstawił kieliszek na biały obrus, dokładnie na wilgotny ślad, który zostawił tam wcześniej. Na drugim końcu stołu, pod pergolą, przez którą południowe światło sączyło się plamami, Horacio Bianchi uniósł brwi i spojrzał nie na niego, lecz na kobietę siedzącą między nimi.

He said it in Korean, without raising his voice, the way he said everything, and put the glass back on the white tablecloth, exactly on the damp ring it had left there. At the other end of the table, under the pergola through which the midday light fell in patches, Horacio Bianchi raised his eyebrows and looked not at him but at the woman sitting between them.

Mirta Kang odczekała pół oddechu. Dłużej nigdy nie potrzebowała. „Pan Yoon mówi – powiedziała po hiszpańsku – że pańskie wino ma bardzo wyrazisty charakter. Czegoś takiego jeszcze nie pił. Dziękuje panu za zaproszenie”.

Mirta Kang allowed herself half a breath. She never needed longer. “Mr Yoon says,” she said in Spanish, “that your wine has a character all of its own. He has never drunk anything like it. He thanks you for the invitation.”

„Charakter!” – Horacio uderzył otwartą dłonią w stół, aż podskoczyły widelce. „Słyszałaś, Norma? Charakter. Powiedz mu, że to rocznik 2019, rok przymrozków, to wino trzeba zrozumieć. Powiedz mu, że zna się na winie”.

“Character!” Horacio slapped the table with the flat of his hand so that the forks jumped. “Did you hear that, Norma? Character. Tell him that’s the 2019, a frost year, a wine you have to understand. Tell him he knows something about wine.”

„Pan Bianchi cieszy się z pańskiej opinii – powiedziała Mirta po koreańsku. – Mówi, że to był trudny rocznik”.

“Mr Bianchi is pleased with your judgement,” said Mirta in Korean. “He says it is a difficult vintage.”

Pan Yoon skinął głową, tak jak kiwa się na prognozę pogody, i nie sięgnął po drugi kieliszek.

Mr Yoon nodded the way one nods at a weather report, and did not take a second glass.

Miała czterdzieści trzy lata, urodziła się w Buenos Aires jako córka rodziców z Incheonu i od dziewiętnastu lat tłumaczyła ustnie między dwoma językami, w których dorastała: umowy na dostawy soi, wizytacje fabryk, dwa rozwody, jedną operację serca. W agencji w Buenos Aires mawiano, że u Kang jeszcze nigdy żaden stół się nie załamał. Z tego zdania była dumniejsza niż ze swojego dyplomu. Na ten tydzień wynajął ją pan Yoon, Yoon Sang-chul z Daegu, lat sześćdziesiąt osiem, właściciel fabryki zaworów przemysłowych: cztery dni, od środy do soboty, przelot i hotel. W sobotę jego syn Jun-ho miał tutaj, w małej winnicy Bianchich w Chacras de Coria pod Mendozą, poślubić Lucíę Bianchi.

She was forty-three, born in Buenos Aires, the daughter of people from Incheon, and for nineteen years she had interpreted between the two languages she had grown up in: contracts for soya beans, factory tours, two divorces, one heart operation. At the agency in Buenos Aires they said that with Kang no table had ever broken. She was prouder of that sentence than of her diploma. For this week Mr Yoon had booked her, Yoon Sang-chul from Daegu, sixty-eight, owner of a factory for industrial valves: four days, Wednesday to Saturday, flight and hotel. On Saturday his son Jun-ho was to marry Lucía Bianchi here, on the Bianchis’ small wine estate in Chacras de Coria near Mendoza.

Młodzi poznali się w Sydney i rozmawiali ze sobą po angielsku. Ich ojcowie nie znali ani słowa. Raz, jak opowiadała przez telefon Lucía, próbowali z Jun-ho tłumaczyć sami podczas rozmowy wideo; po dziesięciu minutach obaj ojcowie się rozłączyli i od tamtej pory każdy uważał drugiego za przygłuchego. Dlatego potrzebna była Mirta.

The two had met in Sydney and spoke English with each other. Their fathers spoke none. Once, Lucía had told her on the phone, she and Jun-ho had tried to translate a video call themselves; after ten minutes both fathers had hung up, and ever since each believed the other was hard of hearing. Hence Mirta.

W środę wieczorem, zaraz po przyjeździe, wszystko zaczęło się obiecująco. Horacio oprowadził gości po piwnicy, poczęstował winem z dwóch kadzi, a potem przy kolacji, bez ani jednego słowa komentarza, otworzył butelkę bez etykiety. Pan Yoon spróbował, uniósł kieliszek pod światło i rzekł: „To jest dobre. Resztę może sobie zatrzymać”.

On Wednesday evening, straight after the arrival, it had begun well. Horacio had led the guests through the cellar, let them taste from two tanks and then, at dinner, without wasting a word on it, opened a bottle with no label. Mr Yoon had drunk, held the glass against the light and said: “This one is good. The others he can keep.”

„Pan Yoon mówi, że pańskie wina są znakomite” – przetłumaczyła Mirta.

“Mr Yoon says your wines are excellent,” Mirta had translated.

Kłamstwo tkwiło w liczbie mnogiej i było tak drobne, że Mirta zapomniała o nim już przy deserze. Dzisiaj, w czwartek, na stole stał rocznik 2019 – wino, które winnica sprzedawała i z którego żyła. Butelka bez etykiety już się nie pojawiła.

The lie lay in the plural, and it was so small that Mirta had forgotten it by dessert. Today, on Thursday, the 2019 stood on the table, the wine the house sold and lived on. The bottle with no label had not appeared again.