The Wine Is Sour

Character

บุคลิก

“The wine is sour,” said Mr Yoon.

“ไวน์นี้เปรี้ยว” คุณยุนกล่าว

He said it in Korean, without raising his voice, the way he said everything, and put the glass back on the white tablecloth, exactly on the damp ring it had left there. At the other end of the table, under the pergola through which the midday light fell in patches, Horacio Bianchi raised his eyebrows and looked not at him but at the woman sitting between them.

เขาพูดเป็นภาษาเกาหลีโดยไม่ขึ้นเสียง เหมือนอย่างที่เขาพูดทุกเรื่อง แล้ววางแก้วกลับลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาว ตรงรอยเปียกเป็นวงที่มันทิ้งไว้พอดิบพอดี ณ อีกฟากหนึ่งของโต๊ะ ใต้ระแนงไม้เลื้อยที่มีแสงแดดเที่ยงวันส่องลอดลงมาเป็นดวง โอราซิโอ เบียงคีเลิกคิ้วขึ้น พลางมองไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา แทนที่จะมองเขา

Mirta Kang allowed herself half a breath. She never needed longer. “Mr Yoon says,” she said in Spanish, “that your wine has a character all of its own. He has never drunk anything like it. He thanks you for the invitation.”

มีร์ตา คัง รั้งรออยู่เพียงครึ่งลมหายใจ เธอไม่เคยต้องใช้เวลานานกว่านั้น “คุณยุนบอกว่า” เธอพูดเป็นภาษาสเปน “ไวน์ของคุณมีบุคลิกเฉพาะตัวอย่างยิ่ง เขาไม่เคยดื่มอะไรเช่นนี้มาก่อน และขอขอบคุณสำหรับคำเชิญค่ะ”

“Character!” Horacio slapped the table with the flat of his hand so that the forks jumped. “Did you hear that, Norma? Character. Tell him that’s the 2019, a frost year, a wine you have to understand. Tell him he knows something about wine.”

“บุคลิก!” โอราซิโอตบฝ่ามือลงบนโต๊ะจนส้อมกระดอน “ได้ยินไหม นอร์มา บุคลิก บอกเขาไปว่านี่คือรุ่นปี 2019 เป็นปีที่น้ำค้างแข็งจัด ต้องเข้าใจมันหน่อย บอกเขาว่าเขาเข้าใจเรื่องไวน์ดีทีเดียว”

“Mr Bianchi is pleased with your judgement,” said Mirta in Korean. “He says it is a difficult vintage.”

“คุณเบียงคียินดีกับความเห็นของคุณค่ะ” มีร์ตาพูดเป็นภาษาเกาหลี “เขาบอกว่าเป็นปีที่ผลิตได้ยาก”

Mr Yoon nodded the way one nods at a weather report, and did not take a second glass.

คุณยุนพยักหน้า ราวกับพยักหน้ารับรายงานพยากรณ์อากาศ แล้วไม่แตะแก้วที่สองอีกเลย

She was forty-three, born in Buenos Aires, the daughter of people from Incheon, and for nineteen years she had interpreted between the two languages she had grown up in: contracts for soya beans, factory tours, two divorces, one heart operation. At the agency in Buenos Aires they said that with Kang no table had ever broken. She was prouder of that sentence than of her diploma. For this week Mr Yoon had booked her, Yoon Sang-chul from Daegu, sixty-eight, owner of a factory for industrial valves: four days, Wednesday to Saturday, flight and hotel. On Saturday his son Jun-ho was to marry Lucía Bianchi here, on the Bianchis’ small wine estate in Chacras de Coria near Mendoza.

เธออายุ 43 ปี เกิดที่บัวโนสไอเรส เป็นบุตรสาวของครอบครัวจากอินชอน และทำหน้าที่ล่ามระหว่างสองภาษาที่เธอเติบโตมาด้วยเป็นเวลา 19 ปี ไม่ว่าจะเป็นสัญญาซื้อขายถั่วเหลือง การพาชมโรงงาน คดีหย่าร้างสองครั้ง หรือการผ่าตัดหัวใจ ที่บริษัทตัวแทนในบัวโนสไอเรส ผู้คนต่างกล่าวขานกันว่า คังไม่เคยทำโต๊ะพังเลยสักตัว เธอภาคภูมิใจกับประโยคนี้ยิ่งกว่าปริญญาบัตรของตนเองเสียอีก สำหรับสัปดาห์นี้ คุณยุนได้จองตัวเธอไว้ ยุน ซังช็อล จากแทกู วัย 68 ปี เจ้าของโรงงานวาล์วอุตสาหกรรม สี่วัน ตั้งแต่วันพุธถึงวันเสาร์ พร้อมตั๋วเครื่องบินและโรงแรม ในวันเสาร์ จุนโฮ ลูกชายของเขา มีกำหนดจะแต่งงานกับลูเซีย เบียงคี ที่นี่ บนไร่ไวน์เล็กๆ ของครอบครัวเบียงคีในชากรัสเดโกเรีย ใกล้เมืองเมนโดซา

The two had met in Sydney and spoke English with each other. Their fathers spoke none. Once, Lucía had told her on the phone, she and Jun-ho had tried to translate a video call themselves; after ten minutes both fathers had hung up, and ever since each believed the other was hard of hearing. Hence Mirta.

ทั้งสองพบกันที่ซิดนีย์และพูดภาษาอังกฤษด้วยกัน พ่อของทั้งคู่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย ลูเซียเคยเล่าทางโทรศัพท์ว่า ครั้งหนึ่งเธอและจุนโฮเคยพยายามแปลให้เองในการคุยผ่านวิดีโอ ทว่าเพียงสิบนาที พ่อทั้งสองก็วางสาย และนับแต่นั้นต่างฝ่ายต่างเชื่อว่าอีกคนหูตึง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่มีร์ตาต้องมาที่นี่

On Wednesday evening, straight after the arrival, it had begun well. Horacio had led the guests through the cellar, let them taste from two tanks and then, at dinner, without wasting a word on it, opened a bottle with no label. Mr Yoon had drunk, held the glass against the light and said: “This one is good. The others he can keep.”

ในค่ำวันพุธ ทันทีที่เดินทางมาถึง ทุกอย่างเริ่มต้นได้ด้วยดี โอราซิโอพาแขกเดินชมห้องใต้ดิน ให้ชิมไวน์จากถังบ่มสองใบ จากนั้นระหว่างมื้ออาหาร เขาก็เปิดขวดที่ไม่มีฉลากขึ้นมาขวดหนึ่งโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ คุณยุนดื่มเข้าไป ยกแก้วขึ้นส่องกับแสง แล้วพูดว่า “อันนี้ดี ส่วนที่เหลือเขาเก็บไว้เองเถอะ”

“Mr Yoon says your wines are excellent,” Mirta had translated.

“คุณยุนบอกว่า ไวน์ของคุณทุกขวดยอดเยี่ยมมากค่ะ” มีร์ตาแปลไปอย่างนั้น

The lie lay in the plural, and it was so small that Mirta had forgotten it by dessert. Today, on Thursday, the 2019 stood on the table, the wine the house sold and lived on. The bottle with no label had not appeared again.

คำลวงซ่อนอยู่ในคำว่า “ทุกขวด” และมันเล็กน้อยเสียจนมีร์ตาลืมไปสนิทตั้งแต่ตอนกินของหวาน วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี ไวน์รุ่นปี 2019 วางอยู่บนโต๊ะ มันคือไวน์ที่ไร่แห่งนี้ขายและใช้เลี้ยงชีพ ส่วนขวดที่ไม่มีฉลากนั้นไม่ได้ปรากฏขึ้นมาอีกเลย