The Wine Is Sour

Character

Karakter

“The wine is sour,” said Mr Yoon.

“De wijn is zuur,” zei meneer Yoon.

He said it in Korean, without raising his voice, the way he said everything, and put the glass back on the white tablecloth, exactly on the damp ring it had left there. At the other end of the table, under the pergola through which the midday light fell in patches, Horacio Bianchi raised his eyebrows and looked not at him but at the woman sitting between them.

Hij zei het in het Koreaans, zonder zijn stem te verheffen, zoals hij alles zei, en zette het glas terug op het witte tafelkleed, precies op de vochtige kring die het daar had achtergelaten. Aan het andere uiteinde van de tafel, onder de pergola waar het middaglicht in vlekken doorheen viel, trok Horacio Bianchi zijn wenkbrauwen op en keek niet naar hem, maar naar de vrouw die tussen hen in zat.

Mirta Kang allowed herself half a breath. She never needed longer. “Mr Yoon says,” she said in Spanish, “that your wine has a character all of its own. He has never drunk anything like it. He thanks you for the invitation.”

Mirta Kang gunde zich een halve ademtocht de tijd. Langer had ze nooit nodig. “Meneer Yoon zegt,” zei ze in het Spaans, “dat uw wijn een heel eigen karakter heeft. Zoiets heeft hij nog nooit gedronken. Hij bedankt u voor de uitnodiging.”

“Character!” Horacio slapped the table with the flat of his hand so that the forks jumped. “Did you hear that, Norma? Character. Tell him that’s the 2019, a frost year, a wine you have to understand. Tell him he knows something about wine.”

“Karakter!” Horacio sloeg met zijn vlakke hand op tafel, zodat de vorken opsprongen. “Heb je dat gehoord, Norma? Karakter. Zeg hem dat dit de 2019 is, een vorstjaar, die moet je leren begrijpen. Zeg hem dat hij verstand heeft van wijn.”

“Mr Bianchi is pleased with your judgement,” said Mirta in Korean. “He says it is a difficult vintage.”

“Meneer Bianchi is blij met uw oordeel,” zei Mirta in het Koreaans. “Hij zegt dat het een lastig wijnjaar was.”

Mr Yoon nodded the way one nods at a weather report, and did not take a second glass.

Meneer Yoon knikte zoals men knikt bij een weerbericht en nam geen tweede glas.

She was forty-three, born in Buenos Aires, the daughter of people from Incheon, and for nineteen years she had interpreted between the two languages she had grown up in: contracts for soya beans, factory tours, two divorces, one heart operation. At the agency in Buenos Aires they said that with Kang no table had ever broken. She was prouder of that sentence than of her diploma. For this week Mr Yoon had booked her, Yoon Sang-chul from Daegu, sixty-eight, owner of a factory for industrial valves: four days, Wednesday to Saturday, flight and hotel. On Saturday his son Jun-ho was to marry Lucía Bianchi here, on the Bianchis’ small wine estate in Chacras de Coria near Mendoza.

Ze was drieënveertig, geboren in Buenos Aires als dochter van ouders uit Incheon, en tolkte al negentien jaar tussen de twee talen waarin ze was opgegroeid: contracten over sojabonen, fabrieksbezoeken, twee echtscheidingen, een hartoperatie. Bij het bureau in Buenos Aires werd gezegd dat er bij de Kang nog nooit een tafel was gebroken. Op die zin was ze trotser dan op haar diploma. Voor deze week had meneer Yoon haar geboekt, Yoon Sang-chul uit Daegu, achtenzestig, eigenaar van een fabriek voor industriële ventielen: vier dagen, woensdag tot en met zaterdag, vlucht en hotel. Zaterdag zou zijn zoon Jun-ho hier, op het kleine wijngoed van de Bianchi’s in Chacras de Coria bij Mendoza, met Lucía Bianchi trouwen.

The two had met in Sydney and spoke English with each other. Their fathers spoke none. Once, Lucía had told her on the phone, she and Jun-ho had tried to translate a video call themselves; after ten minutes both fathers had hung up, and ever since each believed the other was hard of hearing. Hence Mirta.

De twee hadden elkaar ontmoet in Sydney en spraken Engels met elkaar. Hun vaders spraken dat niet. Eén keer, had Lucía door de telefoon verteld, hadden zij en Jun-ho tijdens een videogesprek geprobeerd zelf te vertalen; na tien minuten hadden beide vaders opgehangen, en sindsdien dachten ze van elkaar dat ze hardhorend waren. Vandaar Mirta.

On Wednesday evening, straight after the arrival, it had begun well. Horacio had led the guests through the cellar, let them taste from two tanks and then, at dinner, without wasting a word on it, opened a bottle with no label. Mr Yoon had drunk, held the glass against the light and said: “This one is good. The others he can keep.”

Op woensdagavond, direct na aankomst, was het goed begonnen. Horacio had de gasten door de kelder rondgeleid, hen uit twee tanks laten proeven en vervolgens tijdens het eten, zonder er een woord aan vuil te maken, een fles zonder etiket ontkurkt. Meneer Yoon had geproefd, het glas tegen het licht gehouden en gezegd: “Die is goed. De rest mag hij houden.”

“Mr Yoon says your wines are excellent,” Mirta had translated.

“Meneer Yoon zegt dat uw wijnen uitstekend zijn,” had Mirta vertaald.

The lie lay in the plural, and it was so small that Mirta had forgotten it by dessert. Today, on Thursday, the 2019 stood on the table, the wine the house sold and lived on. The bottle with no label had not appeared again.

De leugen zat in het meervoud, en ze was zo klein dat Mirta haar bij het toetje alweer was vergeten. Vandaag, op donderdag, stond de 2019 op tafel, de wijn die het huis verkocht en waarvan het leefde. De fles zonder etiket was niet meer tevoorschijn gekomen.