Forty-Eight

The last day

De laatste dag

Min-jun was a mechanic at a car-parts factory in Seoul. He was forty-eight years old. He fixed the machines there.

Min-jun was monteur in een fabriek voor auto-onderdelen in Seoel. Hij was achtenveertig jaar oud. Hij heeft daar de machines gerepareerd.

On the last Friday in March, the boss called the workers into the big hall.

Op de laatste vrijdag van maart heeft de baas de arbeiders naar de grote zaal geroepen.

Some workers looked at the floor. One woman started to cry. Min-jun stood at the back and listened.

Sommige arbeiders hebben naar de vloer gekeken. Eén vrouw is begonnen te huilen. Min-jun heeft achteraan gestaan en geluisterd.

“I’m sorry,” said the boss. “The company is closing the factory. Today is our last day.”

“Het spijt me,” zei de baas. “Het bedrijf sluit de fabriek. Vandaag is onze laatste dag.”

Nobody said anything. Then Min-jun’s friend from the next line put up his hand.

Niemand heeft iets gezegd. Toen heeft de vriend van Min-jun van de lijn ernaast zijn hand opgestoken.

“What about our money?” he asked.

“Hoe zit het met ons geld?” vroeg hij.

“You’ll get two months’ pay. And a letter from me. I’m very sorry. You are all good workers.”

“U krijgt twee maanden salaris. En een brief van mij. Het spijt me heel erg. U bent allemaal goede arbeiders.”

After the meeting, Min-jun went back to his machine. It was number seven, a big grey machine for car doors.

Na de bijeenkomst is Min-jun teruggegaan naar zijn machine. Het was nummer zeven, een grote grijze machine voor autodeuren.

He started at the factory in 2004. He worked here for twenty-two years. Every day, he came at seven and left at five.

Hij is in 2004 begonnen bij de fabriek. Hij heeft hier tweeëntwintig jaar gewerkt. Elke dag is hij om zeven uur gekomen en om vijf uur weggegaan.

He knew every machine by its sound. A good machine had a good sound. A sick machine had a different sound.

Hij kende elke machine aan het geluid. Een goede machine had een goed geluid. Een zieke machine had een ander geluid.

His friend came and stood next to him. “What are you going to do, Min-jun?”

Zijn vriend is gekomen en naast hem gaan staan. “Wat ga je doen, Min-jun?”

“I don’t know. I’ve never looked for a job. I came here at twenty-six.”

“Ik weet het niet. Ik heb nog nooit naar een baan gezocht. Ik ben hier gekomen toen ik zesentwintig was.”

“Me too. Who wants an old mechanic? Everything is computers now.”

“Ik ook. Wie wil er nu een oude monteur? Alles gaat nu met computers.”