Achtveertig

De laatste dag

The last day

Min-jun was monteur in een fabriek voor auto-onderdelen in Seoel. Hij was achtenveertig jaar oud. Hij heeft daar de machines gerepareerd.

Min-jun was a mechanic at a car-parts factory in Seoul. He was forty-eight years old. He fixed the machines there.

Op de laatste vrijdag van maart heeft de baas de arbeiders naar de grote zaal geroepen.

On the last Friday in March, the boss called the workers into the big hall.

Sommige arbeiders hebben naar de vloer gekeken. Eén vrouw is begonnen te huilen. Min-jun heeft achteraan gestaan en geluisterd.

Some workers looked at the floor. One woman started to cry. Min-jun stood at the back and listened.

“Het spijt me,” zei de baas. “Het bedrijf sluit de fabriek. Vandaag is onze laatste dag.”

“I’m sorry,” said the boss. “The company is closing the factory. Today is our last day.”

Niemand heeft iets gezegd. Toen heeft de vriend van Min-jun van de lijn ernaast zijn hand opgestoken.

Nobody said anything. Then Min-jun’s friend from the next line put up his hand.

“Hoe zit het met ons geld?” vroeg hij.

“What about our money?” he asked.

“U krijgt twee maanden salaris. En een brief van mij. Het spijt me heel erg. U bent allemaal goede arbeiders.”

“You’ll get two months’ pay. And a letter from me. I’m very sorry. You are all good workers.”

Na de bijeenkomst is Min-jun teruggegaan naar zijn machine. Het was nummer zeven, een grote grijze machine voor autodeuren.

After the meeting, Min-jun went back to his machine. It was number seven, a big grey machine for car doors.

Hij is in 2004 begonnen bij de fabriek. Hij heeft hier tweeëntwintig jaar gewerkt. Elke dag is hij om zeven uur gekomen en om vijf uur weggegaan.

He started at the factory in 2004. He worked here for twenty-two years. Every day, he came at seven and left at five.

Hij kende elke machine aan het geluid. Een goede machine had een goed geluid. Een zieke machine had een ander geluid.

He knew every machine by its sound. A good machine had a good sound. A sick machine had a different sound.

Zijn vriend is gekomen en naast hem gaan staan. “Wat ga je doen, Min-jun?”

His friend came and stood next to him. “What are you going to do, Min-jun?”

“Ik weet het niet. Ik heb nog nooit naar een baan gezocht. Ik ben hier gekomen toen ik zesentwintig was.”

“I don’t know. I’ve never looked for a job. I came here at twenty-six.”

“Ik ook. Wie wil er nu een oude monteur? Alles gaat nu met computers.”

“Me too. Who wants an old mechanic? Everything is computers now.”