Κανόνες του σπιτιού

Δώδεκα κανόνες

Twelve rules

Η Μάρτα έφτασε στη Λισαβόνα ένα ζεστό Σάββατο του Σεπτεμβρίου. Ήταν τριάντα ενός ετών και ήταν νοσοκόμα από την Πολωνία.

Marta arrived in Lisbon on a hot Saturday in September. She was thirty-one, and she was a nurse from Poland.

Η νέα δουλειά της σε ένα μεγάλο νοσοκομείο άρχισε τη Δευτέρα. Αλλά πρώτα χρειαζόταν ένα δωμάτιο.

Her new job at a big hospital started on Monday. But first she needed a room.

Βρήκε μια αγγελία στο τηλέφωνό της. «Δωμάτιο σε ήσυχο διαμέρισμα. Δέκα λεπτά από το νοσοκομείο. 400 ευρώ τον μήνα.»

She found an ad on her phone. “Room in a quiet flat. Ten minutes from the hospital. 400 euros a month.”

Το διαμέρισμα ήταν στον τέταρτο όροφο ενός παλιού κίτρινου κτιρίου. Δεν υπήρχε ασανσέρ. Η Μάρτα ανέβηκε τις σκάλες με τη βαριά τσάντα της.

The flat was on the fourth floor of an old yellow building. There was no lift. Marta climbed the stairs with her heavy bag.

Μια μικρόσωμη ηλικιωμένη γυναίκα άνοιξε την πόρτα. Είχε άσπρα μαλλιά και ένα μαύρο φόρεμα.

A small old woman opened the door. She had white hair and a black dress.

«Εσείς είστε η νοσοκόμα;» ρώτησε. «Είμαι η Ντόνα Φερνάντα. Βγάλτε τα παπούτσια σας, παρακαλώ.»

“You are the nurse?” she asked. “I am Dona Fernanda. Shoes off, please.”

«Γεια σας. Είμαι η Μάρτα.» Η Μάρτα έβγαλε τα παπούτσια της και τα έβαλε δίπλα στην πόρτα.

“Hello. I’m Marta.” Marta took off her shoes and put them by the door.

Η Φερνάντα της έδειξε το διαμέρισμα. Ήταν καθαρό και πολύ ήσυχο. Υπήρχαν παλιές φωτογραφίες σε κάθε τοίχο.

Fernanda showed her the flat. It was clean and very quiet. There were old photos on every wall.

Το δωμάτιο είχε ένα κρεβάτι, ένα γραφείο και ένα μεγάλο παράθυρο. Η Μάρτα κοίταξε έξω. Είδε κόκκινες στέγες και το ποτάμι.

The room had a bed, a desk and a big window. Marta looked out. She saw red roofs and the river.

«Είναι όμορφα», είπε. «Πόσο κάνει το δωμάτιο, ακριβώς;»

“It’s beautiful,” she said. “How much is the room, exactly?”

«Τετρακόσια ευρώ τον μήνα. Το νερό είναι στην τιμή.»

“Four hundred euros a month. Water is in the price.”

«Πρέπει να πληρώσω για το ίντερνετ;»

“Do I have to pay for the internet?”

«Όχι, δεν χρειάζεται να πληρώσετε γι’ αυτό. Αλλά είναι αργό.»

“No, you don’t have to pay for it. But it’s slow.”