Huisregels

Twaalf regels

Twelve rules

Marta is op een hete zaterdag in september in Lissabon aangekomen. Ze was eenendertig, en ze was een verpleegkundige uit Polen.

Marta arrived in Lisbon on a hot Saturday in September. She was thirty-one, and she was a nurse from Poland.

Haar nieuwe baan in een groot ziekenhuis is op maandag begonnen. Maar eerst had ze een kamer nodig.

Her new job at a big hospital started on Monday. But first she needed a room.

Ze heeft een advertentie op haar telefoon gevonden. “Kamer in een rustig appartement. Tien minuten van het ziekenhuis. 400 euro per maand.”

She found an ad on her phone. “Room in a quiet flat. Ten minutes from the hospital. 400 euros a month.”

Het appartement was op de vierde verdieping van een oud geel gebouw. Er was geen lift. Marta is met haar zware tas de trap op gegaan.

The flat was on the fourth floor of an old yellow building. There was no lift. Marta climbed the stairs with her heavy bag.

Een kleine oude vrouw heeft de deur opengedaan. Ze had wit haar en een zwarte jurk.

A small old woman opened the door. She had white hair and a black dress.

“Bent u de verpleegkundige?” vroeg ze. “Ik ben Dona Fernanda. Schoenen uit, alstublieft.”

“You are the nurse?” she asked. “I am Dona Fernanda. Shoes off, please.”

“Hallo. Ik ben Marta.” Marta heeft haar schoenen uitgedaan en heeft ze bij de deur gezet.

“Hello. I’m Marta.” Marta took off her shoes and put them by the door.

Fernanda heeft haar het appartement laten zien. Het was schoon en erg rustig. Er waren oude foto’s op elke muur.

Fernanda showed her the flat. It was clean and very quiet. There were old photos on every wall.

De kamer had een bed, een bureau en een groot raam. Marta heeft naar buiten gekeken. Ze heeft rode daken en de rivier gezien.

The room had a bed, a desk and a big window. Marta looked out. She saw red roofs and the river.

“Het is mooi,” zei ze. “Hoeveel kost de kamer precies?”

“It’s beautiful,” she said. “How much is the room, exactly?”

“Vierhonderd euro per maand. Water zit in de prijs.”

“Four hundred euros a month. Water is in the price.”

“Moet ik voor het internet betalen?”

“Do I have to pay for the internet?”

“Nee, u hoeft er niet voor te betalen. Maar het is traag.”

“No, you don’t have to pay for it. But it’s slow.”