Το τελευταίο λεωφορείο

Είναι δέκα το βράδυ. Το τελευταίο λεωφορείο σταματά στην οδό Μπριτζ στο Χόλιν Μπριτζ. Μια νεαρή γυναίκα κατεβαίνει. Έχει μια μεγάλη τσάντα. Το όνομά της είναι Άνα. Είναι είκοσι τεσσάρων ετών.

It is ten o’clock at night. The last bus stops on Bridge Street in Hollin Bridge. A young woman gets off. She has one big bag. Her name is Ana. She is twenty-four.

Η Άνα κοιτάζει το τηλέφωνό της. Στο τηλέφωνο υπάρχει μια αγγελία: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΦΟΥΡΝΑΡΗΣ. ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. ΔΩΜΑΤΙΟ ΕΠΑΝΩ. ΦΟΥΡΝΟΣ ΜΠΕΛ, ΟΔΟΣ ΜΠΡΙΤΖ 7.

Ana looks at her phone. On the phone, there is an advert: WE NEED A NIGHT BAKER. NO EXPERIENCE. ROOM UPSTAIRS. BELL’S BAKERY, 7 BRIDGE STREET.

Το νούμερο επτά είναι ένα παλιό πέτρινο μαγαζί. Πάνω από την πόρτα υπάρχει ένα όνομα: ΦΟΥΡΝΟΣ ΜΠΕΛ. Το μαγαζί είναι σκοτεινό. Η Άνα χτυπά την πόρτα. Τίποτα. Χτυπά ξανά.

Number seven is an old stone shop. Over the door, there is a name: BELL’S BAKERY. The shop is dark. Ana knocks on the door. Nothing. She knocks again.

Μετά ανάβει ένα φως επάνω. Η πόρτα ανοίγει. Ένας μεγάλος ηλικιωμένος άντρας στέκεται εκεί. Έχει άσπρα μαλλιά και κόκκινο πρόσωπο. Δεν είναι χαρούμενος.

Then there is a light upstairs. The door opens. A big old man stands there. He has white hair and a red face. He isn’t happy.

«Είμαστε κλειστά», λέει.

“We’re closed,” he says.

«Γεια σας. Καλησπέρα», λέει η Άνα. «Το όνομά μου είναι Άνα. Είμαι εδώ για τη δουλειά. Η νυχτερινή φούρναρης».

“Hello. Good evening,” Ana says. “My name is Ana. I’m here for the work. The night baker.”

Ο άντρας την κοιτάζει. Μετά κοιτάζει την τσάντα της. «Εσείς είστε η Άνα; Η Άνα από το email;»

The man looks at her. Then he looks at her bag. “You’re Ana? Ana from the email?”

«Ναι. Η Άνα».

“Yes. Ana.”

«Είμαι ο Γουόλτερ. Ο Γουόλτερ Μπελ. Μπορείτε να ψήσετε;»

“I’m Walter. Walter Bell. Can you bake?”

Η Άνα δεν καταλαβαίνει. «Συγγνώμη. Μπορείτε να το πείτε ξανά, παρακαλώ;»

Ana doesn’t understand. “Sorry. Can you say that again, please?”

«Μπορείτε να ψήσετε; Μπορείτε να φτιάξετε ψωμί;» Το λέει ξανά, πολύ αργά.

“Can you bake? Can you make bread?” He says it again, very slowly.

«Όχι», λέει η Άνα. «Αλλά η αγγελία λέει: χωρίς εμπειρία».

“No,” Ana says. “But the advert says: no experience.”

Ο Γουόλτερ μένει ήσυχος. Μετά γελάει, ένα σύντομο γέλιο. «Ναι. Αυτό λέει. Ελάτε μέσα. Κάνει κρύο».

Walter is quiet. Then he laughs, a short laugh. “Yes. It says that. Come in. It’s cold.”

Μέσα, ο φούρνος είναι ζεστός. Υπάρχει ένας μεγάλος φούρνος στο πίσω μέρος. Ένας μεγάλος μαύρος σκύλος κοιμάται δίπλα στον φούρνο. Ανοίγει ένα μάτι και κοιτάζει την Άνα.

Inside, the bakery is warm. There is a big oven at the back. An old black dog sleeps next to the oven. He opens one eye and looks at Ana.