The Last Bus

It is ten o’clock at night. The last bus stops on Bridge Street in Hollin Bridge. A young woman gets off. She has one big bag. Her name is Ana. She is twenty-four.

Gece saat on. Son otobüs Hollin Bridge’de Bridge Street’te duruyor. Genç bir kadın iniyor. Onun büyük bir çantası var. Adı Ana. O yirmi dört yaşında.

Ana looks at her phone. On the phone, there is an advert: WE NEED A NIGHT BAKER. NO EXPERIENCE. ROOM UPSTAIRS. BELL’S BAKERY, 7 BRIDGE STREET.

Ana telefonuna bakıyor. Telefonda bir ilan var: GECE FIRINCISI ARIYORUZ. TECRÜBE GEREKMİYOR. ÜST KATTA ODA VAR. BELL’S BAKERY, 7 BRIDGE STREET.

Number seven is an old stone shop. Over the door, there is a name: BELL’S BAKERY. The shop is dark. Ana knocks on the door. Nothing. She knocks again.

Yedi numara eski taştan bir dükkân. Kapının üzerinde bir isim var: BELL’S BAKERY. Dükkân karanlık. Ana kapıyı çalıyor. Ses yok. Tekrar çalıyor.

Then there is a light upstairs. The door opens. A big old man stands there. He has white hair and a red face. He isn’t happy.

Sonra üst katta bir ışık yanıyor. Kapı açılıyor. Orada yaşlı, büyük bir adam duruyor. Beyaz saçları ve kırmızı bir yüzü var. Mutlu değil.

“We’re closed,” he says.

“Kapalıyız,” diyor.

“Hello. Good evening,” Ana says. “My name is Ana. I’m here for the work. The night baker.”

“Merhaba. İyi akşamlar,” diyor Ana. “Benim adım Ana. İş için buradayım. Gece fırıncısı.”

The man looks at her. Then he looks at her bag. “You’re Ana? Ana from the email?”

Adam ona bakıyor. Sonra çantasına bakıyor. “Sen Ana mısın? E-postadaki Ana mı?”

“Yes. Ana.”

“Evet. Ana.”

“I’m Walter. Walter Bell. Can you bake?”

“Ben Walter. Walter Bell. Ekmek pişirebiliyor musun?”

Ana doesn’t understand. “Sorry. Can you say that again, please?”

Ana anlamıyor. “Afedersiniz. Lütfen tekrar söyler misiniz?”

“Can you bake? Can you make bread?” He says it again, very slowly.

“Ekmek pişirebiliyor musun? Ekmek yapabiliyor musun?” Çok yavaşça tekrar söylüyor.

“No,” Ana says. “But the advert says: no experience.”

“Hayır,” diyor Ana. “Ama ilanda yazıyor: tecrübe gerekmiyor.”

Walter is quiet. Then he laughs, a short laugh. “Yes. It says that. Come in. It’s cold.”

Walter sessiz. Sonra gülüyor, kısa bir gülüş. “Evet. Öyle yazıyor. İçeri gel. Hava soğuk.”

Inside, the bakery is warm. There is a big oven at the back. An old black dog sleeps next to the oven. He opens one eye and looks at Ana.

İçeride fırın sıcak. Arkada büyük bir fırın var. Yaşlı, siyah bir köpek fırının yanında uyuyor. Bir gözünü açıyor ve Ana’ya bakıyor.