Happy Birthday, Walter

Walter takes the sign from Ana’s hands. He doesn’t look at it. He puts it back behind the flour, in the dark. Then he takes the long tool from the box.

วอลเตอร์หยิบป้ายออกจากมือของอานา เขาไม่มองป้ายนั้น เขาเก็บมันไว้ข้างหลังแป้ง ในที่มืด หลังจากนั้นเขาหยิบเครื่องมือยาวออกจากกล่อง

“The door,” he says. And they finish the door. At nine o’clock, it closes again. Walter says good night and goes upstairs. He doesn’t say anything about the sign.

เขาพูดว่า “ประตู” แล้วพวกเขาก็ทำประตูเสร็จ เวลา 9 นาฬิกา ประตูปิดอีกครั้ง วอลเตอร์พูดราตรีสวัสดิ์แล้วขึ้นไปชั้นบน เขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับป้ายนั้น

On Friday, Jess comes into the kitchen after school. She speaks very quietly. “Ana. Tomorrow is Grandad’s birthday. He is seventy-two. Can you help me? I want to make a cake.”

วันศุกร์ เจสส์เข้ามาในครัวหลังเลิกเรียน เธอพูดเบาๆ “อานา พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณตา เขาอายุ 72 ปีแล้ว เธอช่วยฉันได้ไหม ฉันอยากทำเค้ก”

“A birthday cake? Yes! But Walter is in the bakery. He can see us.”

“เค้กวันเกิดเหรอ ได้สิ แต่คุณวอลเตอร์อยู่ในร้านขนมปัง เขาเห็นพวกเราได้นะ”

“Not on Saturday afternoon. On Saturday afternoon, he always goes up the hill. To Grandma Mary.”

“บ่ายวันเสาร์ไม่เห็นหรอก ตอนบ่ายวันเสาร์ เขาขึ้นไปบนเนินเขาเสมอ ไปหาคุณยายแมรี่”

On Saturday afternoon, Walter goes out. Ana and Jess start the cake. They have flour, eggs, sugar, butter and chocolate. It isn’t a good cake. The first cake is black at the bottom. The second cake is very flat.

ตอนบ่ายวันเสาร์ วอลเตอร์ออกไปข้างนอก อานาและเจสส์เริ่มทำเค้ก พวกเขามีแป้ง ไข่ น้ำตาล เนย และช็อกโกแลต เค้กไม่ค่อยดี เค้กชิ้นแรกก้นดำ เค้กชิ้นที่สองแบนมาก

“We work in a bakery,” Jess says, “and we can’t make a cake.” They laugh a lot. There is chocolate on the wall.

เจสส์พูดว่า “เราทำงานในร้านขนมปัง แต่เราทำเค้กไม่ได้” พวกเขาหัวเราะมาก มีช็อกโกแลตอยู่บนกำแพง

The third cake is OK. On top, Jess writes in white chocolate: HAPPY BIRTHDAY GRANDAD. The letters are not very straight.

เค้กชิ้นที่สามใช้ได้ บนเค้ก เจสส์เขียนด้วยไวต์ช็อกโกแลตว่า สุขสันต์วันเกิดคุณตา ตัวหนังสือไม่ค่อยตรง

The cake is in the oven. Ana asks, “Jess, there is an old sign in the store room. It says BELL & SON. Who is the son?”

เค้กอยู่ในเตาอบ อานาถามว่า “เจสส์ มีป้ายเก่าอยู่ในห้องเก็บของ บนป้ายเขียนว่า เบลล์ แอนด์ ซัน ลูกชายคือใครเหรอ”

Jess stops. Her face goes cold. “There is no son. Grandad has a granddaughter. Me. That’s all.”

เจสส์หยุด หน้าของเธอดูเย็นชา “ไม่มีลูกชาย คุณตามีหลานสาว ฉัน แค่นั้นแหละ”

“But the sign…”

“แต่ป้าย…”

“Ana. Please. Not today.” And Ana doesn’t ask again.

“อานา ได้โปรด วันนี้อย่าเพิ่งเลย” แล้วอานาก็ไม่ถามอีก

At five o’clock, Walter comes back. Priya is there, and Daniel too. Jess turns off the light. “Happy birthday!” they all say. Ana brings the cake.

เวลา 5 นาฬิกา วอลเตอร์กลับมา พริยาก็อยู่ที่นั่น และแดเนียลด้วย เจสส์ปิดไฟ ทุกคนพูดว่า “สุขสันต์วันเกิด” อานาถือเค้กมา

Walter looks at the cake. He looks at the letters. “Who makes this cake? It’s terrible,” he says. But he eats two big pieces. And his eyes are happy.

วอลเตอร์มองเค้ก เขามองตัวหนังสือ เขาพูดว่า “ใครทำเค้กนี้ แย่มาก” แต่เขากินไปสองชิ้นใหญ่ และตาของเขามีความสุข