The Night Bus

Ana turned round and walked back to the Second Chance. She knocked on the door. “Mick? How do you know my name?”

อานาหันกลับแล้วเดินกลับไปที่เรือ Second Chance เธอเคาะประตู “มิคคะ คุณรู้ชื่อฉันได้ยังไง”

Nobody answered. The curtains were closed now. She knocked again, louder. Nothing. On the next boat, the woman with the blue paint looked at her. Ana’s face went red, and she walked home.

ไม่มีใครตอบ ตอนนี้ผ้าม่านปิดอยู่ เธอเคาะอีกครั้งให้ดังขึ้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บนเรือลำถัดไป ผู้หญิงที่มีสีทาสีฟ้ามองมาที่เธอ หน้าของอานาแดงขึ้น แล้วเธอก็เดินกลับบ้าน

She didn’t tell Priya about Mick. She didn’t tell anybody. All weekend she thought about his tired eyes, his big hands and the box of paper squares.

เธอไม่ได้บอกพริยาเรื่องมิค เธอไม่ได้บอกใครเลย ตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอคิดถึงดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา มือใหญ่ๆ ของเขา และกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมกล่องนั้น

On Monday it was her night off again. At half past one in the morning, she was still awake. So she put on her ugly green jacket and went out to the bus stop.

วันจันทร์เป็นคืนที่เธอได้หยุดงานอีกครั้ง ตอนตีหนึ่งครึ่ง เธอยังไม่หลับ เธอจึงใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวที่ไม่สวยของเธอ แล้วเดินออกไปที่ป้ายรถเมล์

The N7 came at a quarter to two. The doors opened, and Daniel looked down at her from his seat. “Ana! What are you doing here? Are you going somewhere?”

รถสาย N7 มาถึงตอนตีหนึ่งสี่สิบห้า ประตูเปิดออก แล้วแดเนียลก็มองลงมาที่เธอจากที่นั่งของเขา “อานา! มาทำอะไรที่นี่ครับ คุณจะไปไหนหรือเปล่า”

“Nowhere. I can’t sleep. Can I buy a ticket to… everywhere?”

“ไม่ได้ไปไหนค่ะ ฉันนอนไม่หลับ ฉันขอซื้อตั๋วไป… ทุกที่ได้ไหมคะ”

Daniel laughed. “A return ticket to everywhere. Two pounds fifty. Sit at the front. I’ll show you Hollin Bridge at night. It’s the best tour in Yorkshire, and it’s nearly always empty.”

แดเนียลหัวเราะ “ตั๋วไปกลับสำหรับไปทุกที่ สองปอนด์ห้าสิบเพนซ์ครับ นั่งข้างหน้าสิ ผมจะพาคุณดูฮอลลินบริดจ์ตอนกลางคืน นี่เป็นทัวร์ที่ดีที่สุดในยอร์กเชอร์ และเกือบจะว่างตลอดเลยครับ”

It was true. There were only two other people on the bus: a nurse going home from the hospital and a young man asleep at the back. Ana sat in the first seat, next to Daniel.

มันเป็นความจริง มีคนอื่นอยู่บนรถเมล์แค่สองคน คือพยาบาลที่กำลังกลับบ้านจากโรงพยาบาล และชายหนุ่มคนหนึ่งที่หลับอยู่ด้านหลัง อานานั่งที่นั่งแถวแรกข้างๆ แดเนียล

The bus went up through the market square, past the dark town hall, out to the hospital and the new houses. Then it came back down along the river. Daniel knew every street and every light.

รถเมล์วิ่งขึ้นไปผ่านลานตลาด ผ่านศาลาว่าการเมืองที่มืดมิด ออกไปทางโรงพยาบาลและบ้านหลังใหม่ๆ หลังจากนั้น มันก็วิ่งกลับลงมาตามแนวแม่น้ำ แดเนียลรู้จักทุกถนนและไฟทุกดวง

“How long have you driven this bus?” Ana asked.

“คุณขับรถเมล์คันนี้มานานแค่ไหนแล้วคะ” อานาถาม

“For eight years. Every night, the same route. Twelve times a night.” He smiled. “Before that, I drove a bus in the day. But then my daughter was born, and I wanted to see her in the afternoons.”

“แปดปีแล้วครับ ทุกคืน เส้นทางเดิม คืนละสิบสองรอบ” เขายิ้ม “ก่อนหน้านั้น ผมเคยขับรถเมล์ตอนกลางวัน แต่พอลูกสาวผมเกิด ผมก็อยากเจอเธอตอนบ่ายๆ ครับ”

“You have a daughter?”

“คุณมีลูกสาวด้วยหรือคะ”

“Grace. She’s six.” He showed her a photo on his phone at a red light: a little girl with a big smile and no front teeth. “She lives with her mum now. We’re divorced. I see her on Saturdays and Sundays. It’s not enough, but it’s something.”

“ชื่อเกรซครับ เธออายุหกขวบแล้ว” เขาเปิดรูปในโทรศัพท์ให้เธอดูตอนติดไฟแดง เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยิ้มกว้างและไม่มีฟันหน้า “ตอนนี้เธออยู่กับแม่ของเธอครับ เราหย่ากันแล้ว ผมได้เจอเธอวันเสาร์กับวันอาทิตย์ มันไม่พอนักหรอก แต่ก็ยังดีครับ”

“She’s beautiful,” Ana said. “And you? Are you happy, Daniel?”

“เธอน่ารักมากค่ะ” อานาพูด “แล้วคุณล่ะคะ คุณมีความสุขไหม แดเนียล”