The Canterville Ghost

Mr. Otis Buys a House

นายโอทิสซื้อบ้าน

Mr. Hiram B. Otis, the American Minister in England, wanted to buy Canterville Chase.

นายไฮรัม บี. โอทิส ซึ่งเป็นรัฐมนตรีชาวอเมริกันประจำอังกฤษ อยากจะซื้อคฤหาสน์แคนเทอร์วิลล์ เชส

“You are making a stupid mistake,” everybody told him. “That old house is haunted!”

“คุณกำลังทำเรื่องผิดพลาดที่โง่มาก” ทุกคนบอกเขา “บ้านเก่าหลังนั้นมีผีสิงนะ”

Lord Canterville, the owner, was a very honest man, so he warned Mr. Otis too.

ลอร์ดแคนเทอร์วิลล์ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านเป็นคนซื่อสัตย์มาก เขาจึงเตือนนายโอทิสด้วย

“We do not live there now,” said Lord Canterville. “One evening my old aunt, the Duchess, was dressing for dinner. Suddenly two skeleton hands touched her shoulders, and she never really got well again.

“ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว” ลอร์ดแคนเทอร์วิลล์พูด “เย็นวันหนึ่ง คุณป้าแก่ๆ ของผมซึ่งเป็นดัชเชสกำลังแต่งตัวไปกินอาหารเย็น ทันใดนั้นมีมือโครงกระดูกสองข้างมาแตะที่ไหล่ของท่าน แล้วท่านก็ไม่เคยหายดีอีกเลย

“Several people in my family have seen the ghost, Mr. Otis. Our priest, the Rev. Augustus Dampier, has seen it too. Our young servants left us. My wife could not sleep because of noises in the corridor and the library.”

“คนในครอบครัวของผมหลายคนเคยเห็นผีตนนี้ คุณโอทิส บาทหลวงของเราคือคุณพ่อยกุสตุส แดมเปียร์ ก็เคยเห็นเหมือนกัน คนรับใช้หนุ่มสาวหนีไปจากเรา ภรรยาของผมก็นอนไม่หลับเพราะมีเสียงดังในทางเดินและในห้องสมุด”

“My lord,” answered Mr. Otis, “I will take the furniture and the ghost at a fair price. I come from a modern country, and we have everything that money can buy. If Europe has a ghost, we’ll soon put it in one of our museums.”

“ท่านลอร์ด” นายโอทิสตอบ “ผมจะซื้อทั้งเฟอร์นิเจอร์และผีในราคาที่ยุติธรรม ผมมาจากประเทศที่ทันสมัย และพวกเรามีทุกอย่างที่เงินซื้อได้ ถ้าในยุโรปมีผี ไม่นานพวกเราจะเอามันไปไว้ในพิพิธภัณฑ์สักแห่งของเรา”

“I am afraid the ghost is real,” said Lord Canterville with a smile. “People have known about it since 1584. It always appears before a death in our family.”

“ผมเกรงว่าผีตนนี้มีจริง” ลอร์ดแคนเทอร์วิลล์พูดพร้อมกับยิ้ม “ผู้คนรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ปี 1584 แล้ว มันมักจะปรากฏตัวก่อนที่จะมีคนตายในครอบครัวของเราเสมอ”

“Well, the family doctor comes then too, Lord Canterville,” said Mr. Otis. “But there are no ghosts, sir, and the laws of nature will not stop for British lords.”

“ถ้าอย่างนั้น หมอประจำครอบครัวก็มาตอนนั้นเหมือนกัน ลอร์ดแคนเทอร์วิลล์” นายโอทิสพูด “แต่ผีไม่มีจริงหรอกครับท่าน และกฎธรรมชาติจะไม่หยุดเพื่อขุนนางอังกฤษ”

Lord Canterville did not really understand this. “You are certainly very natural in America,” he answered. “If you don’t mind a ghost in the house, that is fine. But remember, I warned you.”

ลอร์ดแคนเทอร์วิลล์ไม่เข้าใจเรื่องนี้เท่าไรนัก “พวกคุณที่อเมริกาเป็นคนตรงไปตรงมามากจริงๆ” เขาตอบ “ถ้าคุณไม่ว่าอะไรที่มีผีอยู่ในบ้าน ก็ดีแล้ว แต่จำไว้นะ ผมเตือนคุณแล้ว”

A few weeks later Mr. Otis bought the house, and his family moved there.

สองสามสัปดาห์ต่อมา นายโอทิสก็ซื้อบ้านหลังนั้น และครอบครัวของเขาก็ย้ายเข้าไปอยู่

Many American ladies in Europe pretended to be ill, because they thought it looked elegant. But Mrs. Otis was strong and healthy and never made this mistake.

สุภาพสตรีชาวอเมริกันหลายคนในยุโรปแกล้งทำเป็นป่วย เพราะพวกเธอคิดว่ามันดูสง่างาม แต่นางโอทิสเป็นคนแข็งแรงและมีสุขภาพดี เธอจึงไม่เคยทำเรื่องผิดพลาดแบบนี้

In many ways she was quite English. England and America shared everything now, except language, of course.

ในหลายด้าน เธอเหมือนคนอังกฤษมาก ตอนนี้อังกฤษและอเมริกาใช้อะไรหลายอย่างร่วมกัน ยกเว้นเรื่องภาษาแน่นอน

Her oldest son was a fair-haired young man who danced beautifully. His parents loved their country, so they named him Washington, and he always hated that.

ลูกชายคนโตของเธอเป็นชายหนุ่มผมสีทองที่เต้นรำได้สวยงาม พ่อแม่ของเขารักประเทศของตัวเอง พวกเขาจึงตั้งชื่อให้เขาว่าวอชิงตัน และเขาก็เกลียดชื่อนั้นเสมอมา