The Lion and the Clever Hare

A Hungry King

ราชาผู้หิวโหย

Long ago, a big lion lived in a forest in India. He was the king of all the animals. He was strong and proud, and he was always hungry.

นานมาแล้ว มีสิงโตตัวใหญ่อาศัยอยู่ในป่าแห่งหนึ่งในอินเดีย เขาเป็นราชาของสัตว์ทั้งหมด เขาแข็งแรงและหยิ่ง และเขาหิวอยู่เสมอ

Every day he went hunting. He caught deer, wild pigs, buffaloes and rabbits. He caught more animals than he could eat.

ทุกวันเขาออกไปล่าสัตว์ เขาจับกวาง หมูป่า ควาย และกระต่าย เขาจับสัตว์มากกว่าที่เขากินได้

Soon the animals were afraid to leave their homes. Mothers kept their children inside. Nobody played or sang in the forest any more.

ไม่นานสัตว์ทั้งหลายก็กลัวจนไม่กล้าออกจากบ้าน แม่ ๆ ให้ลูกอยู่ในบ้าน ไม่มีใครเล่นหรือร้องเพลงในป่าอีกเลย

One day all the animals met under a big tree. “What can we do?” asked a deer. “If this continues, there will be nobody left in the forest.”

วันหนึ่งสัตว์ทั้งหมดมาประชุมกันใต้ต้นไม้ใหญ่ “เราจะทำอย่างไรดี” กวางถาม “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ในป่าจะไม่เหลือใครเลย”

An old buffalo had an idea. “Let’s talk to the lion,” he said. “Maybe we can make a deal with him.”

ควายแก่ตัวหนึ่งคิดวิธีออก “ไปคุยกับสิงโตกันเถอะ” เขาพูด “เราอาจตกลงกับเขาได้”

So the animals went together to the lion’s cave. They bowed their heads low. They were shaking with fear.

สัตว์ทั้งหลายจึงไปที่ถ้ำของสิงโตด้วยกัน พวกเขาก้มหัวต่ำ ตัวสั่นด้วยความกลัว

“Great King,” said the old buffalo, “please listen to us. You hunt too many animals. Soon the forest will be empty, and then you will have no food at all.”

“ราชาผู้ยิ่งใหญ่” ควายแก่พูด “ขอฟังพวกเราหน่อย ท่านล่าสัตว์มากเกินไป อีกไม่นานป่าจะว่างเปล่า แล้วท่านจะไม่มีอาหารเลย”

“So what do you want?” asked the lion.

“แล้วพวกเจ้าต้องการอะไร” สิงโตถาม

“Please stay in your cave,” said the buffalo. “Every day we will send you one animal for your dinner. You won’t have to hunt. And the rest of us can live in peace.”

“ขอท่านอยู่ในถ้ำเถอะ” ควายพูด “ทุกวันพวกเราจะส่งสัตว์หนึ่งตัวมาเป็นอาหารเย็นของท่าน ท่านไม่ต้องไปล่า และพวกเราที่เหลือจะได้อยู่อย่างสงบ”

The lion thought about it. “All right,” he said. “But listen carefully. If an animal doesn’t come one day, I will hunt all of you the next morning.”

สิงโตคิดเรื่องนี้ “ก็ได้” เขาพูด “แต่ฟังให้ดี ถ้าวันไหนไม่มีสัตว์มา เช้าวันรุ่งขึ้นข้าจะล่าพวกเจ้าทุกตัว”

The animals agreed. From that day, one animal walked to the lion’s cave every day at noon. And every animal was afraid of its turn.

สัตว์ทั้งหลายตกลง ตั้งแต่วันนั้น ทุกวันตอนเที่ยงจะมีสัตว์หนึ่งตัวเดินไปที่ถ้ำของสิงโต และสัตว์ทุกตัวกลัวถึงตาของตัวเอง