A Study in Scarlet

Mr Sherlock Holmes

De heer Sherlock Holmes

My name is John Watson, and I am a doctor. In 1878 I finished my studies at the University of London. After that I trained as a doctor for the army.

Mijn naam is John Watson, en ik ben dokter. In 1878 voltooide ik mijn studie aan de universiteit van Londen. Daarna werd ik opgeleid tot legerarts.

My group of soldiers was in India at that time. But before I could get there, a new war started. It was in Afghanistan, a country of high mountains north of India. When my ship arrived in Bombay, my soldiers were already deep in the mountains. So I followed them with some other officers. At last I found them in the city of Candahar.

Mijn groep soldaten was in die tijd in India. Maar voordat ik daar kon komen, begon er een nieuwe oorlog. Het was in Afghanistan, een land met hoge bergen ten noorden van India. Toen mijn schip in Bombay aankwam, waren mijn soldaten al diep in de bergen. Dus volgde ik hen met enkele andere officieren. Eindelijk vond ik hen in de stad Candahar.

For many men that war brought honour. For me it brought only bad luck. The army sent me to a different group of soldiers. With them I fought at the battle of Maiwand. A bullet hit me in the shoulder. It broke the bone, and I lost a lot of blood.

Voor veel mannen bracht die oorlog eer. Voor mij bracht hij alleen maar pech. Het leger stuurde me naar een andere groep soldaten. Met hen vocht ik in de slag bij Maiwand. Een kogel raakte me in de schouder. Het bot brak, en ik verloor veel bloed.

The enemy was very near, and I could not move. But Murray, my brave servant, did not leave me. He threw me over the back of a horse and brought me safely back to our soldiers.

De vijand was heel dichtbij, en ik kon niet bewegen. Maar Murray, mijn dappere bediende, liet me niet achter. Hij gooide me over de rug van een paard en bracht me veilig terug naar onze soldaten.

After that I was very weak and in a lot of pain. They took me, with many other wounded men, to a big army hospital in Peshawar. Slowly I got better. Soon I could walk round the hospital. But then I got a bad fever. For months everybody thought, “Watson is going to die.”

Daarna was ik heel zwak en had ik veel pijn. Ze brachten me, met veel andere gewonde mannen, naar een groot legerziekenhuis in Peshawar. Langzaam werd ik beter. Al snel kon ik rond het ziekenhuis lopen. Maar toen kreeg ik zware koorts. Maandenlang dacht iedereen: “Watson gaat dood.”

I did not die. But I was so thin and so weak that the army doctors sent me home at once. A month later my ship arrived in Portsmouth, in England. My health was ruined. The government gave me nine months to get better, and a little money for each day.

Ik ging niet dood. Maar ik was zo mager en zo zwak dat de legerartsen me meteen naar huis stuurden. Een maand later kwam mijn schip aan in Portsmouth, in Engeland. Mijn gezondheid was verwoest. De regering gaf me negen maanden om te herstellen, en een beetje geld voor elke dag.

I had no family in England. I was free, but I did not have much money. So I went to London, like so many lonely men without work. I took a room in a small hotel in the Strand. My life there was empty and boring, and I spent my money much too fast.

Ik had geen familie in Engeland. Ik was vrij, maar ik had niet veel geld. Dus ging ik naar Londen, zoals zo veel eenzame mannen zonder werk. Ik nam een kamer in een klein hotel in the Strand. Mijn leven daar was leeg en saai, en ik gaf mijn geld veel te snel uit.

Soon I was worried about money. “I must choose,” I thought. “I can leave London and live cheaply in the country. Or I can change my life here.” I wanted to stay in London. So I decided to leave the hotel and find some cheaper rooms.

Al snel maakte ik me zorgen over geld. “Ik moet kiezen,” dacht ik. “Ik kan Londen verlaten en goedkoop op het platteland wonen. Of ik kan mijn leven hier veranderen.” Ik wilde in Londen blijven. Dus besloot ik het hotel te verlaten en wat goedkopere kamers te zoeken.

On that same day I was standing at the Criterion Bar when somebody touched my shoulder. I turned round and saw young Stamford. Years before, he worked under me as my assistant at Barts. We were never close friends, but I was lonely, and a friendly face made me very happy. I asked him to have lunch with me. We drove off together through the busy London streets.

Op diezelfde dag stond ik bij de Criterion Bar toen iemand mijn schouder aanraakte. Ik draaide me om en zag de jonge Stamford. Jaren eerder werkte hij onder mij als mijn assistent in Barts. We waren nooit hechte vrienden, maar ik was eenzaam, en een vriendelijk gezicht maakte me heel blij. Ik vroeg hem om samen met mij te lunchen. We reden samen weg door de drukke straten van Londen.