A Study in Scarlet

Mr Sherlock Holmes

นายเชอร์ล็อก โฮล์มส์

My name is John Watson, and I am a doctor. In 1878 I finished my studies at the University of London. After that I trained as a doctor for the army.

ผมชื่อจอห์น วัตสัน และผมเป็นหมอ ในปี 1878 ผมเรียนจบจากมหาวิทยาลัยลอนดอน หลังจากนั้นผมก็ไปฝึกเป็นหมอทหาร

My group of soldiers was in India at that time. But before I could get there, a new war started. It was in Afghanistan, a country of high mountains north of India. When my ship arrived in Bombay, my soldiers were already deep in the mountains. So I followed them with some other officers. At last I found them in the city of Candahar.

ตอนนั้นกองทหารของผมอยู่ที่อินเดีย แต่ก่อนที่ผมจะไปถึงที่นั่น สงครามใหม่ก็เริ่มขึ้น สงครามเกิดขึ้นที่อัฟกานิสถาน ซึ่งเป็นประเทศที่มีภูเขาสูงทางเหนือของอินเดีย ตอนที่เรือของผมไปถึงบอมเบย์ ทหารของผมก็เข้าไปลึกในภูเขาแล้ว ผมจึงตามพวกเขาไปพร้อมกับนายทหารคนอื่นๆ ในที่สุดผมก็พบพวกเขาที่เมืองกันดาฮาร์

For many men that war brought honour. For me it brought only bad luck. The army sent me to a different group of soldiers. With them I fought at the battle of Maiwand. A bullet hit me in the shoulder. It broke the bone, and I lost a lot of blood.

สำหรับคนหลายคน สงครามนั้นนำเกียรติยศมาให้ แต่สำหรับผม มันนำมาแค่โชคร้าย กองทัพส่งผมไปอยู่กับทหารอีกกลุ่มหนึ่ง ผมไปรบกับพวกเขาที่สมรภูมิไมวันด์ กระสุนนัดหนึ่งยิงถูกไหล่ของผม กระดูกหัก และผมเสียเลือดมาก

The enemy was very near, and I could not move. But Murray, my brave servant, did not leave me. He threw me over the back of a horse and brought me safely back to our soldiers.

ศัตรูอยู่ใกล้มาก และผมขยับไม่ได้ แต่มาร์เรย์ คนรับใช้ผู้กล้าหาญของผม ไม่ทิ้งผมไป เขาโยนผมขึ้นหลังม้า แล้วพาผมกลับมาหาทหารของเราอย่างปลอดภัย

After that I was very weak and in a lot of pain. They took me, with many other wounded men, to a big army hospital in Peshawar. Slowly I got better. Soon I could walk round the hospital. But then I got a bad fever. For months everybody thought, “Watson is going to die.”

หลังจากนั้นผมก็อ่อนแอมากและเจ็บปวดมาก พวกเขาพาผมกับทหารบาดเจ็บคนอื่นๆ ไปที่โรงพยาบาลทหารขนาดใหญ่ในเปศวาร์ ผมค่อยๆ ดีขึ้น ในไม่ช้าผมก็เดินรอบๆ โรงพยาบาลได้ แต่แล้วผมก็เป็นไข้หนัก หลายเดือนที่ทุกคนคิดว่า “วัตสันกำลังจะตาย”

I did not die. But I was so thin and so weak that the army doctors sent me home at once. A month later my ship arrived in Portsmouth, in England. My health was ruined. The government gave me nine months to get better, and a little money for each day.

ผมไม่ตาย แต่ผมผอมมากและอ่อนแอมากจนหมอทหารส่งผมกลับบ้านทันที หนึ่งเดือนต่อมาเรือของผมก็มาถึงพอร์ตสมัธในอังกฤษ สุขภาพของผมพังหมดแล้ว รัฐบาลให้เวลาผมพักฟื้น 9 เดือน และให้เงินเล็กน้อยสำหรับแต่ละวัน

I had no family in England. I was free, but I did not have much money. So I went to London, like so many lonely men without work. I took a room in a small hotel in the Strand. My life there was empty and boring, and I spent my money much too fast.

ผมไม่มีครอบครัวในอังกฤษ ผมมีอิสระ แต่ผมไม่มีเงินมากนัก ผมจึงไปลอนดอนเหมือนคนเหงาๆ ที่ไม่มีงานทำอีกหลายคน ผมเช่าห้องในโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งบนถนนสแตรนด์ ชีวิตของผมที่นั่นว่างเปล่าและน่าเบื่อ และผมใช้เงินเร็วเกินไปมาก

Soon I was worried about money. “I must choose,” I thought. “I can leave London and live cheaply in the country. Or I can change my life here.” I wanted to stay in London. So I decided to leave the hotel and find some cheaper rooms.

ไม่นานผมก็กังวลเรื่องเงิน “ฉันต้องเลือกแล้ว” ผมคิด “ฉันจะออกจากลอนดอนแล้วไปอยู่อย่างประหยัดในชนบท หรือจะเปลี่ยนชีวิตที่นี่” ผมอยากอยู่ในลอนดอนต่อไป ผมจึงตัดสินใจออกจากโรงแรมและหาห้องพักที่ราคาถูกกว่า

On that same day I was standing at the Criterion Bar when somebody touched my shoulder. I turned round and saw young Stamford. Years before, he worked under me as my assistant at Barts. We were never close friends, but I was lonely, and a friendly face made me very happy. I asked him to have lunch with me. We drove off together through the busy London streets.

ในวันเดียวกันนั้น ผมกำลังยืนอยู่ที่ไครทีเรียนบาร์ แล้วมีคนมาแตะไหล่ผม ผมหันกลับไปและเห็นสแตมฟอร์ดตอนหนุ่ม หลายปีก่อน เขาเคยทำงานใต้บังคับบัญชาของผม เป็นผู้ช่วยของผมที่โรงพยาบาลบาร์ตส์ เราไม่เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ผมกำลังเหงา และใบหน้าที่เป็นมิตรก็ทำให้ผมมีความสุขมาก ผมชวนเขาไปกินอาหารกลางวันด้วยกัน เรานั่งรถไปด้วยกันผ่านถนนที่วุ่นวายของลอนดอน