At the Doctor’s

1

1

On Monday morning Sam woke up and said, “Good morning.” Or he tried to. What came out sounded like an old door.

ในเช้าวันจันทร์ แซมตื่นขึ้นมาแล้วพูดว่า “อรุณสวัสดิ์” หรือเขาพยายามจะพูด เสียงที่ออกมาฟังดูเหมือนประตูเก่าๆ บานหนึ่ง

He tried again. Nothing. Only air.

เขาพยายามอีกครั้ง ไม่มีอะไรเลย มีเพียงแค่ลม

In the kitchen, Maya was just back from her night shift. She looked at him for two seconds.

ในห้องครัว มายาเพิ่งกลับมาจากเข้าเวรดึก เธอมองเขาอยู่ 2 วินาที

“Open your mouth. Say ‘ah’.”

“อ้าปากสิ ร้อง ‘อา’ ซิ”

Sam opened his mouth. No ‘ah’ came out.

แซมอ้าปาก ไม่มีเสียง ‘อา’ ออกมา

“Hm. Red throat, a bit of a temperature, no voice. You’re not dying,” she said. “You have a cold. Drink tea, stay in bed, don’t talk. That last one will be easy.”

“อืม เจ็บคอ มีไข้นิดหน่อย ไม่มีเสียง เธอไม่ตายหรอก” เธอพูด “เธอเป็นหวัด ดื่มชา อยู่บนเตียง ไม่ต้องพูด ข้อสุดท้ายนี้น่าจะง่าย”

Sam took a pen and wrote on the back of a pizza menu: NEW JOB. STARTED LAST WEEK. I NEED A DOCTOR’S NOTE.

แซมหยิบปากกาและเขียนที่ด้านหลังของเมนูพิซซ่า: งานใหม่ เริ่มเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผมต้องการใบรับรองแพทย์

“Then you need a real doctor. I’m a nurse, and I’m going to bed.” Maya was already at her door. “Leo can take you. He knows Dr. Weber on the corner. Leo, you go with him and you do the talking.”

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องไปหาหมอจริงๆ ฉันเป็นพยาบาล และฉันกำลังจะไปนอน” มายาอยู่ที่ประตูของเธอแล้ว “เลโอพาเธอไปได้ เขารู้จักหมอเวเบอร์ที่ตรงหัวมุม เลโอ เธอไปด้วยกันกับเขาแล้วเธอพูดแทนนะ”

Leo put down his toast. He looked very, very happy. Sam didn’t.

เลโอวางขนมปังปิ้งลง เขาดูมีความสุขมากจริงๆ แซมไม่ได้รู้สึกแบบนั้น