กฎของบ้าน

กฎ 12 ข้อ

Twelve rules

มาร์ตามาถึงลิสบอนในวันเสาร์ที่อากาศร้อนในเดือนกันยายน เธออายุ 31 ปี และเป็นพยาบาลจากโปแลนด์

Marta arrived in Lisbon on a hot Saturday in September. She was thirty-one, and she was a nurse from Poland.

งานใหม่ของเธอที่โรงพยาบาลใหญ่เริ่มวันจันทร์ แต่ก่อนอื่นเธอต้องหาห้องพัก

Her new job at a big hospital started on Monday. But first she needed a room.

เธอพบโฆษณาในโทรศัพท์ “ห้องพักในแฟลตที่เงียบสงบ 10 นาทีจากโรงพยาบาล เดือนละ 400 ยูโร”

She found an ad on her phone. “Room in a quiet flat. Ten minutes from the hospital. 400 euros a month.”

แฟลตอยู่บนชั้น 4 ของตึกเก่าสีเหลือง ที่นี่ไม่มีลิฟต์ มาร์ตาเดินขึ้นบันไดพร้อมกระเป๋าหนักของเธอ

The flat was on the fourth floor of an old yellow building. There was no lift. Marta climbed the stairs with her heavy bag.

หญิงชราร่างเล็กเปิดประตู เธอมีผมสีขาวและใส่ชุดสีดำ

A small old woman opened the door. She had white hair and a black dress.

“คุณคือพยาบาลใช่ไหม” เธอถาม “ฉันคือดอนนา เฟอร์นันดา ถอดรองเท้าด้วยนะ”

“You are the nurse?” she asked. “I am Dona Fernanda. Shoes off, please.”

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมาร์ตา” มาร์ตาถอดรองเท้าแล้ววางไว้ข้างประตู

“Hello. I’m Marta.” Marta took off her shoes and put them by the door.

เฟอร์นันดาพาเธอเดินดูแฟลต ห้องสะอาดและเงียบมาก มีรูปถ่ายเก่าๆ บนฝาผนังทุกด้าน

Fernanda showed her the flat. It was clean and very quiet. There were old photos on every wall.

ในห้องมีเตียง โต๊ะทำงาน และหน้าต่างบานใหญ่ มาร์ตามองออกไปข้างนอก เธอเห็นหลังคาสีแดงและแม่น้ำ

The room had a bed, a desk and a big window. Marta looked out. She saw red roofs and the river.

“สวยจังค่ะ” เธอพูด “ห้องนี้ราคาเท่าไรคะ”

“It’s beautiful,” she said. “How much is the room, exactly?”

“เดือนละ 400 ยูโร รวมค่าน้ำแล้ว”

“Four hundred euros a month. Water is in the price.”

“ฉันต้องจ่ายค่าอินเทอร์เน็ตไหมคะ”

“Do I have to pay for the internet?”

“ไม่ต้องจ่าย แต่เน็ตช้านะ”

“No, you don’t have to pay for it. But it’s slow.”