Το νταλ της μητέρας μου

Σάντουιτς

Sandwiches

Η Πρίγια ζει στο Λονδίνο. Είναι είκοσι επτά χρονών. Είναι από τη Βομβάη, στην Ινδία.

Priya lives in London. She is twenty-seven. She is from Mumbai, in India.

Έχει μια νέα δουλειά σε ένα μεγάλο γραφείο. Έχει ένα μικρό διαμέρισμα με μια πολύ μικρή κουζίνα.

She has a new job in a big office. She has a small apartment with a very small kitchen.

Κάθε μέρα στη μία η ώρα, η Πρίγια τρώει ένα σάντουιτς στο γραφείο της. Ένα σάντουιτς με τυρί. Ένα σάντουιτς με αβγό. Ένα σάντουιτς με κοτόπουλο.

Every day at one o’clock, Priya eats a sandwich at her desk. A cheese sandwich. An egg sandwich. A chicken sandwich.

«Το Λονδίνο είναι υπέροχο», σκέφτεται. «Αλλά ένα σάντουιτς κάθε μέρα; Μου λείπει το σπίτι μου».

“London is great,” she thinks. “But a sandwich every day? I miss home.”

Το βράδυ, παίρνει τηλέφωνο τη μητέρα της με βίντεο. Το πρόσωπο της μητέρας της είναι στην οθόνη του τηλεφώνου.

In the evening, she calls her mother on video. Her mother’s face is on the phone screen.

«Πρίγια! Τρως;» ρωτάει η μητέρα της.

“Priya! Are you eating?” asks her mother.

«Ναι, μαμά. Τρώω ένα σάντουιτς κάθε μέρα».

“Yes, Mum. I eat a sandwich every day.”

«Ένα σάντουιτς; Αυτό δεν είναι φαγητό. Αυτό είναι ψωμί».

“A sandwich? That is not food. That is bread.”

Η Πρίγια γελάει. «Είναι φαγητό στο Λονδίνο, μαμά».

Priya laughs. “It is food in London, Mum.”

«Τι θέλεις για βραδινό; Πες μου».

“What do you want for dinner? Tell me.”

Η Πρίγια σκέφτεται. «Το νταλ σου, μαμά. Θέλω το νταλ σου».

Priya thinks. “Your dal, Mum. I want your dal.”

Η μητέρα της χαμογελάει. «Το νταλ μου είναι εύκολο. Μπορείς να το φτιάξεις».

Her mother smiles. “My dal is easy. You can make it.”

«Μπορώ;»

“Can I?”