Dal mojej mamy

Kanapki

Sandwiches

Priya mieszka w Londynie. Ma dwadzieścia siedem lat. Jest z Bombaju, w Indiach.

Priya lives in London. She is twenty-seven. She is from Mumbai, in India.

Ma nową pracę w dużym biurze. Ma małe mieszkanie z bardzo małą kuchnią.

She has a new job in a big office. She has a small apartment with a very small kitchen.

Codziennie o pierwszej Priya je kanapkę przy biurku. Kanapkę z serem. Kanapkę z jajkiem. Kanapkę z kurczakiem.

Every day at one o’clock, Priya eats a sandwich at her desk. A cheese sandwich. An egg sandwich. A chicken sandwich.

„Londyn jest wspaniały” – myśli. – „Ale kanapka codziennie? Tęsknię za domem”.

“London is great,” she thinks. “But a sandwich every day? I miss home.”

Wieczorem dzwoni do mamy na wideo. Twarz jej mamy jest na ekranie telefonu.

In the evening, she calls her mother on video. Her mother’s face is on the phone screen.

„Priya! Jesz coś?” – pyta jej mama.

“Priya! Are you eating?” asks her mother.

„Tak, mamo. Codziennie jem kanapkę”.

“Yes, Mum. I eat a sandwich every day.”

„Kanapkę? To nie jest jedzenie. To jest chleb”.

“A sandwich? That is not food. That is bread.”

Priya się śmieje. „W Londynie to jest jedzenie, mamo”.

Priya laughs. “It is food in London, Mum.”

„Co chcesz na obiad? Powiedz mi”.

“What do you want for dinner? Tell me.”

Priya myśli. „Twój dal, mamo. Chcę twój dal”.

Priya thinks. “Your dal, Mum. I want your dal.”

Jej mama się uśmiecha. „Mój dal jest prosty. Możesz go zrobić”.

Her mother smiles. “My dal is easy. You can make it.”

„Mogę?”

“Can I?”