De dal van mijn moeder

Sandwiches

Sandwiches

Priya woont in Londen. Ze is zevenentwintig jaar. Ze komt uit Mumbai, in India.

Priya lives in London. She is twenty-seven. She is from Mumbai, in India.

Ze heeft een nieuwe baan in een groot kantoor. Ze heeft een klein appartement met een heel kleine keuken.

She has a new job in a big office. She has a small apartment with a very small kitchen.

Elke dag om één uur eet Priya een sandwich aan haar bureau. Een sandwich met kaas. Een sandwich met ei. Een sandwich met kip.

Every day at one o’clock, Priya eats a sandwich at her desk. A cheese sandwich. An egg sandwich. A chicken sandwich.

“Londen is geweldig,” denkt ze. “Maar elke dag een sandwich? Ik mis thuis.”

“London is great,” she thinks. “But a sandwich every day? I miss home.”

In de avond belt ze haar moeder met video. Het gezicht van haar moeder is op het scherm van de telefoon.

In the evening, she calls her mother on video. Her mother’s face is on the phone screen.

“Priya! Eet je wel?” vraagt haar moeder.

“Priya! Are you eating?” asks her mother.

“Ja, mam. Ik eet elke dag een sandwich.”

“Yes, Mum. I eat a sandwich every day.”

“Een sandwich? Dat is geen eten. Dat is brood.”

“A sandwich? That is not food. That is bread.”

Priya lacht. “Het is eten in Londen, mam.”

Priya laughs. “It is food in London, Mum.”

“Wat wil je voor het avondeten? Zeg het eens.”

“What do you want for dinner? Tell me.”

Priya denkt na. “Jouw dal, mam. Ik wil jouw dal.”

Priya thinks. “Your dal, Mum. I want your dal.”

Haar moeder glimlacht. “Mijn dal is makkelijk. Je kunt het maken.”

Her mother smiles. “My dal is easy. You can make it.”

“Kan ik dat?”

“Can I?”