My Mother’s Dal

Sandwiches

Kanapki

Priya lives in London. She is twenty-seven. She is from Mumbai, in India.

Priya mieszka w Londynie. Ma dwadzieścia siedem lat. Jest z Bombaju, w Indiach.

She has a new job in a big office. She has a small apartment with a very small kitchen.

Ma nową pracę w dużym biurze. Ma małe mieszkanie z bardzo małą kuchnią.

Every day at one o’clock, Priya eats a sandwich at her desk. A cheese sandwich. An egg sandwich. A chicken sandwich.

Codziennie o pierwszej Priya je kanapkę przy biurku. Kanapkę z serem. Kanapkę z jajkiem. Kanapkę z kurczakiem.

“London is great,” she thinks. “But a sandwich every day? I miss home.”

„Londyn jest wspaniały” – myśli. – „Ale kanapka codziennie? Tęsknię za domem”.

In the evening, she calls her mother on video. Her mother’s face is on the phone screen.

Wieczorem dzwoni do mamy na wideo. Twarz jej mamy jest na ekranie telefonu.

“Priya! Are you eating?” asks her mother.

„Priya! Jesz coś?” – pyta jej mama.

“Yes, Mum. I eat a sandwich every day.”

„Tak, mamo. Codziennie jem kanapkę”.

“A sandwich? That is not food. That is bread.”

„Kanapkę? To nie jest jedzenie. To jest chleb”.

Priya laughs. “It is food in London, Mum.”

Priya się śmieje. „W Londynie to jest jedzenie, mamo”.

“What do you want for dinner? Tell me.”

„Co chcesz na obiad? Powiedz mi”.

Priya thinks. “Your dal, Mum. I want your dal.”

Priya myśli. „Twój dal, mamo. Chcę twój dal”.

Her mother smiles. “My dal is easy. You can make it.”

Jej mama się uśmiecha. „Mój dal jest prosty. Możesz go zrobić”.

“Can I?”

„Mogę?”