My Mother’s Dal

Sandwiches

Sandwiches

Priya lives in London. She is twenty-seven. She is from Mumbai, in India.

Priya woont in Londen. Ze is zevenentwintig jaar. Ze komt uit Mumbai, in India.

She has a new job in a big office. She has a small apartment with a very small kitchen.

Ze heeft een nieuwe baan in een groot kantoor. Ze heeft een klein appartement met een heel kleine keuken.

Every day at one o’clock, Priya eats a sandwich at her desk. A cheese sandwich. An egg sandwich. A chicken sandwich.

Elke dag om één uur eet Priya een sandwich aan haar bureau. Een sandwich met kaas. Een sandwich met ei. Een sandwich met kip.

“London is great,” she thinks. “But a sandwich every day? I miss home.”

“Londen is geweldig,” denkt ze. “Maar elke dag een sandwich? Ik mis thuis.”

In the evening, she calls her mother on video. Her mother’s face is on the phone screen.

In de avond belt ze haar moeder met video. Het gezicht van haar moeder is op het scherm van de telefoon.

“Priya! Are you eating?” asks her mother.

“Priya! Eet je wel?” vraagt haar moeder.

“Yes, Mum. I eat a sandwich every day.”

“Ja, mam. Ik eet elke dag een sandwich.”

“A sandwich? That is not food. That is bread.”

“Een sandwich? Dat is geen eten. Dat is brood.”

Priya laughs. “It is food in London, Mum.”

Priya lacht. “Het is eten in Londen, mam.”

“What do you want for dinner? Tell me.”

“Wat wil je voor het avondeten? Zeg het eens.”

Priya thinks. “Your dal, Mum. I want your dal.”

Priya denkt na. “Jouw dal, mam. Ik wil jouw dal.”

Her mother smiles. “My dal is easy. You can make it.”

Haar moeder glimlacht. “Mijn dal is makkelijk. Je kunt het maken.”

“Can I?”

“Kan ik dat?”