The Country of the Blind

The Lost Valley

หุบเขาที่สาบสูญ

In the wildest part of the Andes of Ecuador, there is a lost mountain valley. People call it the Country of the Blind.

ในส่วนที่รกชัฏที่สุดของเทือกเขาแอนดีสในเอกวาดอร์ มีหุบเขาที่สาบสูญแห่งหนึ่ง ผู้คนเรียกที่นั่นว่าดินแดนคนตาบอด

Long ago, men could still get there, but the way through the gorges was terrible. A few families from Peru went that way to escape from a cruel ruler.

นานมาแล้ว ผู้คนยังเดินทางไปที่นั่นได้ แต่ทางผ่านช่องเขานั้นน่ากลัวมาก มีสองสามครอบครัวจากเปรูเดินทางไปทางนั้น เพื่อหนีจากผู้ปกครองที่ใจร้าย

These settlers did very well in the valley, but one thing spoiled their happiness. A strange disease came to them, and all their new babies were blind.

ผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้มีความเป็นอยู่ที่ดีมากในหุบเขา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำลายความสุขของพวกเขา โรคประหลาดมาถึงพวกเขา และทารกเกิดใหม่ทุกคนก็ตาบอด

So one young man went back down the gorge to find help. The way was long and dangerous, and his own eyes were already weak. In the lower world he found a priest.

ชายหนุ่มคนหนึ่งจึงเดินกลับลงไปตามช่องเขา เพื่อไปหาความช่วยเหลือ ทางนั้นยาวไกลและอันตราย และตาของเขาก็เริ่มอ่อนแรงแล้ว ในโลกข้างล่าง เขาพบบาทหลวงคนหนึ่ง

The young man was thin and brown from the sun. His hands held his hat tightly. He knew nothing about life in the lower world.

ชายหนุ่มคนนั้นผอมและมีผิวสีน้ำตาลจากแดด มือของเขาจับหมวกไว้แน่น เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับชีวิตในโลกข้างล่าง

“I was a small child when we went up there, Father,” he said. “They tied me to a llama beside a big bag. Our valley has everything that a man can want. We have sweet water, rich grass and wonderful fruit. Pine forests hold back the avalanches, and it never rains or snows.”

“ตอนที่เราขึ้นไปที่นั่นผมยังเป็นเด็กเล็กครับ พ่อ” เขาพูด “พวกเขาผูกผมไว้กับตัวยามาข้างถุงใบใหญ่ หุบเขาของเรามีทุกอย่างที่คนต้องการ เรามีน้ำหวาน มีหญ้าอุดมสมบูรณ์ และผลไม้ที่วิเศษมาก ป่าสนช่วยกันหิมะถล่ม และที่นั่นฝนไม่เคยตกหรือหิมะไม่เคยตกเลย”

“Then why are you here?” the priest asked.

“แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” บาทหลวงถาม

“Because a strange disease came to us, and our new babies are blind. We came without a priest, and we built no church. I think that is the reason.”

“เพราะมีโรคประหลาดมาถึงเราครับ และทารกเกิดใหม่ของเราก็ตาบอด เรามาโดยไม่มีบาทหลวง และเราไม่ได้สร้างโบสถ์ ผมคิดว่านั่นคือเหตุผลครับ”

In those days, people knew nothing about how a disease travels.

ในสมัยนั้น ผู้คนไม่รู้อะไรเลยว่าโรคติดต่อได้อย่างไร

“We need a church,” the young man said. “It must be beautiful and cheap, but above all it must really work. We need holy things and prayers too.”

“เราต้องการโบสถ์ครับ” ชายหนุ่มพูด “มันต้องสวยและราคาถูก แต่ที่สำคัญที่สุดคือมันต้องได้ผลจริงๆ เราต้องการของศักดิ์สิทธิ์และบทสวดด้วยครับ”

He took a bar of silver out of his bag. “This can pay for it,” he said.

เขาหยิบแท่งเงินแท่งหนึ่งออกมาจากถุง “นี่จ่ายค่าของพวกนั้นได้ครับ” เขาพูด

“And where does this silver come from?” the priest asked.

“แล้วเงินแท่งนี้มาจากไหนล่ะ” บาทหลวงถาม

“There is no silver in our valley,” the young man said quickly. “No silver at all, Father. We put all our money together, because we need very little up there.”

“ไม่มีเงินในหุบเขาของเราครับ” ชายหนุ่มพูดอย่างรวดเร็ว “ไม่มีเงินเลยครับ พ่อ เรารวมเงินทั้งหมดของเราเข้าด้วยกัน เพราะข้างบนนั้นเราใช้อะไรน้อยมาก”