The Parcel

Too cold for Mama

Te koud voor mama

Kofi Mensah was thirty. He came from Ghana, and he lived in Amsterdam. He worked at the reception desk of a big hotel.

Kofi Mensah was dertig jaar. Hij kwam uit Ghana en hij woonde in Amsterdam. Hij werkte bij de receptie van een groot hotel.

It was a Monday night in January. The hotel was quiet. Outside, it was minus six degrees.

Het was een maandagavond in januari. Het was rustig in het hotel. Buiten was het min zes graden.

At eleven o’clock, his phone rang. It was his mother in Accra.

Om elf uur is zijn telefoon gegaan. Het was zijn moeder in Accra.

“Kofi! I have my ticket! I arrive on Saturday at ten in the morning.”

“Kofi! Ik heb mijn ticket! Ik kom zaterdag om tien uur ’s ochtends aan.”

“That’s great, Mama. I’ll be at the airport. Then we can walk by the canals.”

“Dat is geweldig, mama. Ik zal op het vliegveld zijn. Daarna kunnen we langs de grachten lopen.”

“Is it cold in Amsterdam?”

“Is het koud in Amsterdam?”

Kofi looked out of the window. There was snow on the bikes in the street.

Kofi heeft uit het raam gekeken. Er was sneeuw op de fietsen in de straat.

“A little,” he said.

“Een beetje,” zei hij.

“Good. I’m going to bring my nice dresses. And some fish for you. You are too thin in your photos.”

“Mooi. Ik ga mijn mooie jurken meenemen. En wat vis voor jou. Je bent te dun op je foto’s.”

After the call, Kofi sat at the desk with his head in his hands. His mother had no winter clothes. She never needed them in Accra.

Na het gesprek heeft Kofi aan het bureau gezeten met zijn hoofd in zijn handen. Zijn moeder had geen winterkleren. Ze had ze in Accra nooit nodig.

“What’s wrong?” asked Lotte. She worked at reception with him on the night shift.

“Wat is er?” vroeg Lotte. Ze werkte met hem bij de receptie in de nachtdienst.

“My mother is coming on Saturday. She thinks it’s a little cold here.”

“Mijn moeder komt zaterdag. Ze denkt dat het hier een beetje koud is.”

Lotte laughed. “A little! It’s minus six. She needs a real winter coat.”

Lotte heeft gelachen. “Een beetje! Het is min zes. Ze heeft een echte winterjas nodig.”