Het pakketje

Te koud voor mama

Too cold for Mama

Kofi Mensah was dertig jaar. Hij kwam uit Ghana en hij woonde in Amsterdam. Hij werkte bij de receptie van een groot hotel.

Kofi Mensah was thirty. He came from Ghana, and he lived in Amsterdam. He worked at the reception desk of a big hotel.

Het was een maandagavond in januari. Het was rustig in het hotel. Buiten was het min zes graden.

It was a Monday night in January. The hotel was quiet. Outside, it was minus six degrees.

Om elf uur is zijn telefoon gegaan. Het was zijn moeder in Accra.

At eleven o’clock, his phone rang. It was his mother in Accra.

“Kofi! Ik heb mijn ticket! Ik kom zaterdag om tien uur ’s ochtends aan.”

“Kofi! I have my ticket! I arrive on Saturday at ten in the morning.”

“Dat is geweldig, mama. Ik zal op het vliegveld zijn. Daarna kunnen we langs de grachten lopen.”

“That’s great, Mama. I’ll be at the airport. Then we can walk by the canals.”

“Is het koud in Amsterdam?”

“Is it cold in Amsterdam?”

Kofi heeft uit het raam gekeken. Er was sneeuw op de fietsen in de straat.

Kofi looked out of the window. There was snow on the bikes in the street.

“Een beetje,” zei hij.

“A little,” he said.

“Mooi. Ik ga mijn mooie jurken meenemen. En wat vis voor jou. Je bent te dun op je foto’s.”

“Good. I’m going to bring my nice dresses. And some fish for you. You are too thin in your photos.”

Na het gesprek heeft Kofi aan het bureau gezeten met zijn hoofd in zijn handen. Zijn moeder had geen winterkleren. Ze had ze in Accra nooit nodig.

After the call, Kofi sat at the desk with his head in his hands. His mother had no winter clothes. She never needed them in Accra.

“Wat is er?” vroeg Lotte. Ze werkte met hem bij de receptie in de nachtdienst.

“What’s wrong?” asked Lotte. She worked at reception with him on the night shift.

“Mijn moeder komt zaterdag. Ze denkt dat het hier een beetje koud is.”

“My mother is coming on Saturday. She thinks it’s a little cold here.”

Lotte heeft gelachen. “Een beetje! Het is min zes. Ze heeft een echte winterjas nodig.”

Lotte laughed. “A little! It’s minus six. She needs a real winter coat.”