Η κυρία Μπεργκ

Είναι εννέα η ώρα το βράδυ. Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα.

It is nine o’clock at night. There are no cars.

Η Νίνα στέκεται δίπλα στο ποτάμι.

Nina stands by the river.

Αυτό είναι το ξενοδοχείο. Είναι μικρό. Έχει μια άσπρη πόρτα.

This is the hotel. It is small. It has a white door.

Δεν είναι μπλε. Μπαίνει με τον Μαξ και την τσάντα.

It is not blue. She goes in with Max and the bag.

Μια γυναίκα στέκεται πίσω από τη ρεσεψιόν και κοιτάζει έναν υπολογιστή.

A woman stands behind a desk, looking at a computer.

Δεν σηκώνει το κεφάλι.

She doesn’t look up.

«Καλησπέρα», λέει. «Το όνομά σου, παρακαλώ;»

“Good evening,” she says. “Your name, please?”

«Νίνα.»

“Nina.”

«Δεν υπάρχει Νίνα. Είμαι η κυρία Μπεργκ. Έχεις κράτηση;»

“There is no Nina. I am Mrs Berg. Do you have a booking?”

«Όχι», λέει η Νίνα. «Έχω ένα κλειδί.»

“No,” Nina says. “I have a key.”

Βάζει το κλειδί πάνω στη ρεσεψιόν.

She puts the key on the desk.

Η κυρία Μπεργκ το κοιτάζει για πολλή ώρα. Το πρόσωπό της δεν κάνει τίποτα.

Mrs Berg looks at it for a long time. Her face does nothing.

«Αυτό δεν είναι ένα από τα κλειδιά μου», λέει.

“That is not one of my keys,” she says.

«Είναι για μια μπλε πόρτα. Υπάρχει μια μπλε πόρτα εδώ;»

“It is for a blue door. Is there a blue door here?”