Mevrouw Berg

Het is negen uur in de nacht. Er zijn geen auto’s.

It is nine o’clock at night. There are no cars.

Nina staat bij de rivier.

Nina stands by the river.

Dit is het hotel. Het is klein. Het heeft een witte deur.

This is the hotel. It is small. It has a white door.

Hij is niet blauw. Ze gaat met Max en de tas naar binnen.

It is not blue. She goes in with Max and the bag.

Een vrouw staat achter een balie en kijkt naar een computer.

A woman stands behind a desk, looking at a computer.

Ze kijkt niet op.

She doesn’t look up.

“Goedenavond,” zegt ze. “Wat is je naam, alsjeblieft?”

“Good evening,” she says. “Your name, please?”

“Nina.”

“Nina.”

“Er is geen Nina. Ik ben mevrouw Berg. Heb je een reservering?”

“There is no Nina. I am Mrs Berg. Do you have a booking?”

“Nee,” zegt Nina. “Ik heb een sleutel.”

“No,” Nina says. “I have a key.”

Ze legt de sleutel op de balie.

She puts the key on the desk.

Mevrouw Berg kijkt er lang naar. Haar gezicht doet niets.

Mrs Berg looks at it for a long time. Her face does nothing.

“Dat is niet een van mijn sleutels,” zegt ze.

“That is not one of my keys,” she says.

“Hij is voor een blauwe deur. Is hier een blauwe deur?”

“It is for a blue door. Is there a blue door here?”