Η κόρη μου, η δασκάλα μου

Το λεωφορείο

The bus

Ο Μεχμέτ μένει στην Κωνσταντινούπολη. Είναι πενήντα δύο ετών. Είναι μάγειρας σε ένα μικρό εστιατόριο κοντά στη θάλασσα.

Mehmet lives in Istanbul. He is fifty-two. He is a cook in a small restaurant near the sea.

Ο Μεχμέτ μπορεί να μαγειρέψει τα πάντα. Μπορεί να φτιάξει ψάρι, ρύζι και σούπα για εκατό ανθρώπους. Αλλά δεν μπορεί να οδηγήσει.

Mehmet can cook everything. He can make fish, rice and soup for a hundred people. But he can’t drive.

Στην οικογένειά του, οδηγεί η γυναίκα του. Οδηγεί στην αγορά, στον γιατρό και στο εστιατόριο. Ο Μεχμέτ κάθεται δίπλα της και μιλάει.

In his family, his wife drives. She drives to the market, to the doctor and to the restaurant. Mehmet sits next to her and talks.

«Στρίψε αριστερά εδώ», λέει. «Όχι, δεξιά! Πρόσεχε το λεωφορείο!»

“Turn left here,” he says. “No, right! Watch the bus!”

«Μεχμέτ», λέει η γυναίκα του. «Ποιος οδηγεί αυτό το αυτοκίνητο; Εσύ ή εγώ;»

“Mehmet,” says his wife. “Who drives this car? You or me?”

«Εσύ, φυσικά».

“You, of course.”

«Τότε κάνε ησυχία».

“Then be quiet.”

Ένα βράδυ, η γυναίκα του έρχεται στο σπίτι με ένα γράμμα. Είναι χαρούμενη και λυπημένη μαζί.

One evening, his wife comes home with a letter. She is happy and sad at the same time.

«Έχω μια νέα δουλειά», λέει. «Μια καλή δουλειά, σε ένα νοσοκομείο. Αλλά είναι στην Προύσα».

“I have a new job,” she says. “A good job, in a hospital. But it is in Bursa.”

«Στην Προύσα! Αυτό είναι μακριά».

“Bursa! That is far.”

«Ναι. Μένω εκεί από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή. Έρχομαι στο σπίτι το σαββατοκύριακο».

“Yes. I live there from Monday to Friday. I come home at the weekend.”

Ο Μεχμέτ μένει σιωπηλός για μια στιγμή. «Και το αυτοκίνητο;»

Mehmet is quiet for a moment. “And the car?”

«Το αυτοκίνητο έρχεται μαζί μου. Το χρειάζομαι στην Προύσα».

“The car comes with me. I need it in Bursa.”