My Daughter, My Teacher

The bus

Autobus

Mehmet lives in Istanbul. He is fifty-two. He is a cook in a small restaurant near the sea.

Mehmet mieszka w Stambule. Ma pięćdziesiąt dwa lata. Jest kucharzem w małej restauracji blisko morza.

Mehmet can cook everything. He can make fish, rice and soup for a hundred people. But he can’t drive.

Mehmet potrafi ugotować wszystko. Może zrobić rybę, ryż i zupę dla stu osób. Ale nie potrafi prowadzić samochodu.

In his family, his wife drives. She drives to the market, to the doctor and to the restaurant. Mehmet sits next to her and talks.

W jego rodzinie prowadzi żona. Jeździ na targ, do lekarza i do restauracji. Mehmet siedzi obok niej i mówi.

“Turn left here,” he says. “No, right! Watch the bus!”

„Skręć tu w lewo” – mówi. „Nie, w prawo! Uważaj na autobus!”

“Mehmet,” says his wife. “Who drives this car? You or me?”

„Mehmet” – mówi jego żona. „Kto prowadzi ten samochód? Ty czy ja?”

“You, of course.”

„Ty, oczywiście”.

“Then be quiet.”

„To bądź cicho”.

One evening, his wife comes home with a letter. She is happy and sad at the same time.

Pewnego wieczoru jego żona wraca do domu z listem. Jest jednocześnie wesoła i smutna.

“I have a new job,” she says. “A good job, in a hospital. But it is in Bursa.”

„Mam nową pracę” – mówi. „Dobrą pracę, w szpitalu. Ale jest w Bursie”.

“Bursa! That is far.”

„Bursa! To daleko”.

“Yes. I live there from Monday to Friday. I come home at the weekend.”

„Tak. Mieszkam tam od poniedziałku do piątku. Wracam do domu na weekend”.

Mehmet is quiet for a moment. “And the car?”

Mehmet milczy przez chwilę. „A samochód?”

“The car comes with me. I need it in Bursa.”

„Samochód jedzie ze mną. Potrzebuję go w Bursie”.